Zaman geçmiş, hem de çok. El yazına dokunmayalı, satırlarını okumayalı, çok zaman geçmiş.

Sen gideli, çok zaman geçmiş.

Hıçkırıklarımı duymamak için müziği son ses açıp, ağlamayalı böyle, çok zaman geçmiş.

Mutluyum aslında, gerçekten.

Çünkü, yokluğunda bile yanımdasın bir şekilde.

İşaretlere inanmayı, tesadüflerin olmadığını sen öğrettin, haklıymışsın.

Tesadüf değil, ihtiyacım olduğunda, el yazınla, sözlerinle çıkman karşıma.

Tesadüf değil, yerini bile unuttuğum mektupları, hatıraları buluvermem tam da canım burnumdayken.

İyi ki vardın…

İyi ki varsın…

İyi ki var olacaksın, ben var olduğum sürece…

İyi ki yazmışsın bana, çocuk aklımla anlayamayacağım şeyleri. İyi ki beklememişsin büyümemi.

Sen yazmasaydın eksik kalırdım.

Bu yüzden içimden geldikçe yazıyorum ben de…

Bir gün yazdıklarım bir çocuk tarafından mutlulukla okunsun diye.