Ferman salınmış, tiz ne kadar genç kız varsa, Tuman konserine getirile, diye. Kalktık, gittik.

Ne yalan söyleyeyim biraz karta kaçtım ben, diğer kızların yanında. Ama belli mi olur, bakarsın prens olgun kadınlardan hoşlanıyordur diyerek, moralimi bozmadım.

Gerçekten “tuman” konseri idi, adamın tumanını gördüm, tumandan önce tshirtü çıkardı biciklerini de gördüm.

Sahnede ilk gördüğüm şey bateri idi. Melül melül bateriye bakarken, bir kel adam geldi ve çalmaya başladı. Yuh dedim hem baterist hem kel.

Baterist de soyunur mu diye çok bekledim ama ıhh.

Emo ile soft rocker (ne demekse) arası bi nesil var.

40-45 yaşlarında bir çift ve benden başka açıkhavadaki herkes tüm şarkıların sözlerini ezbere biliyodu.

Ezberleyebildiğim tek şarkı, daha doğrusu tek şarkı sözü “hepimiz hayvanız” oldu.

Genelde converse giymişti kızlar, bir kaç kokoş abla vardı sadece. Birinin ayakkabısı reflektör gibiydi (ama modeli topuğu muhteşemdi) tüm gece ayakkabıları inceledim.

Duman’ın solisti sahnede mikrofon ayaklığının üzerine düştü. Aklıma HÖCÖ geliverdi, tırstım.

Açıkhavada minder kiralama işine girmeyi düşündüm bi ara ciddi ciddi. (Sanırım kariyer planlarımı bir daha gözden geçirmem gerekiyor.)

Şebnem Ferah da konserdeydi, bu bilgiyi bize solist verdi ama bu resmen “gösterip vermemek” dedikleri şeydi, bozuldum.

8-9 yaşlarında bir kız çocuğu çılgınlar gibi dans ediyordu, bayıldım.

Girişte hayat kimya poşet dağıttı, ben benimkini bıraktım bi yerlerde, içinde numune yumuşatıcı, tablet deterjan, mendil ve molped vardı. yanımdaki arkadaşlardan biri (erkek) kendine molped verilmedi diye bozuldu ve “belki merak ediyodum nassı bi duygu olduğunu” dedi. Kendisine tampon önerdim, bi daha da merak etmedi.

Seke seke gittiğim “Tuman” balosundan, koşar adımlarla çıktım.

Harbiye yokuşundan tırmanırken bıraktığım topuğumun muhtemelen “ne bulursa satarcılar” tarafından birine kaktırıldığını düşüne düşüne vardım fakirhaneme.