Yola koyuldum öğlene doğru, Anadolu Yakasından Avrupa Yakasına. Radyoda son günlerde kanıma işleyen, nefis bir müziği, insanın içine dokunan sözleriyle, Bendeniz-Harun Kolçak düeti olan “Biri Var” çalıyordu. Dalmışım uzaklara. (Vallahi en sağ şeritteydim.)

Bir önceki günün anlamı üzerine aşkı, aşık olmayı düşünüyordum ki, yanımdan büyük bir gürültüyle ve neredeyse beni savurarak iki kapılı son model ve her yanından çok pahalı olduğu belli olan spor bir araba geçti.

İşte dedim aşk böyle bir şey.

İki kapılıdır aşk da…

Hızlıdır.

Ne zaman, nerden çıkacağı belli olmaz.

Ya rüzgarıyla sizi savurarak geçer gider yanınızdan, ya da içinde olursunuz.

Elde etmesi o kadar da kolay değildir; ama bir kere elde etme şansı yakalamışsanız, bazı şeyleri aştınız demektir.

Her ikisi de sahipseniz havalanmanıza yol açar. Kendinizi ayrıcalıklı hissedebilirsiniz diğerlerinin yanında.

İkisine de sahip olmak ister insanlar. Birinden birine sahipseniz özenilen insan oluverirsiniz.

İkisinin de derdi bitmez. Son model bir arabanın vergisi yüksektir, arabesk deyimle aşkın bedeli gibi, ödemesi zor gelir.

Parçaları da pahalıdır doğal olarak böyle bir arabanın. Hasar görse hem bir sürü masraf çıkarır hem de orijinalliğini yitirir. Tıpkı aşk gibi… Bir kere hasar görmüşse aşkınız da bir daha asla eskisi gibi olmaz, olamaz.

İkisini de “bir tur” kimseye vermek istemezsiniz. Sizindir o, sadece sizin.

Tüm bunları aklımdan bir kaç dakika içinde geçirerek yola devam ettim.

Dikiz aynasında masmavi, güzeller güzeli bir vosvos takıldı gözüme.

Özendim, istedim, sevdim.

Aşk da dedim, göreceli demek ki. Unut bunları!

(15 Şubat 2007)

Ne zordur, bir an sadece bir an, baktığında onun çoktan başka bir yola doğru yürüyüp gittiğini görmek. Ardında olmadığını görmek… Öylece kalmak bilmediğin yollarda, tek başına.

Hoşçakal yol arkadaşım…

Sonra duvarlardaki fotoğraflara, masmavi bir Vosvos vardı birinde, sevmiştim.

Koltuklar biraz rahatsız ve aslında hiç yansıtmıyorlardı tarzımı, pek fikir de beyan etmemiştim aslında alırken, olsun, alışmıştım.

Kitaplarımın sayfalarında çizikler, karalamalar, notlar vardı, sıçmıştım içlerine yaza yaza ama, kişiselleştirmiştim.

Durdum kapıda, son kez.

Her sabah ve her akşam ayakkabılarımı giyerken ve çıkarırken güç aldığım o ayakkabılığa dokundum belli belirsiz, ama kararlı.

Tavana, duvarlara, kapılara, halılara, tabaklara, bardaklara, kitaplara baktım. Gözüme ilişti Alpi’nin oyuncağı, tırtık tırtıktı. Telaşla bi onu attım sadece cebime.

Çıkmak üzereyken tam, aklıma geldi, küpelerimi çıkardım kulaklarımdan. Ayakkabılığın üzerine bıraktım ayrı ayrı.

Çıktım, yepyeni bir hayata ve dımdızlak.

Sıfırdan başlamaya ve kaygılı.

Yeniden doğmaya ve ürkek.

Çıktım, başladım yeni hayata, kaygılı ve ürkek. Doğdum, ümitlerle. Başardım, sıfırdan!

“Bisiktirgit” dedim, gittim kendime…

Kendime vardım.

Bir sürü ıvır zıvır, gereksiz şey, gerekli şey, kısa kısa notlar, o anki hislerim, sevincim, üzüntüm, sinirim.

Kendi anlamsızlıklarıma anlam katmaya da bayılıyorum aslında. Tüm bu taslakların en üstünde bu yazının başlığı yazıyor: “Ben ölürken yaşadıklarım kaybolmasın diye!”

Seneler önce böyle bir balo gününde, peri ile seçtik kılık kıyafeti, koyulduk yola bal kabağı ve köpeklerle. Az gittik, uz gittik, dere tepe düz gittik.

Ben ki bekliyorum, prens görecek ve şöyle diyecek: “Hassstir laaan, amma güzelsin!”

Adam -adam dediysem bildiğin prens yani- baktı, baktı, baktı ve şöyle dedi: “15 dakika geç kaldın.”

İnanmazsınız, ben ona yine “bisiktirgit” demedim. Bu empati ruhum beni mahvedecek, öldürecek diyorum inanmıyorlar.

Yaşadıklarım kaybolmasın diye, yazmışım. Yazmakla kalmamışım, bir sakız kutusundan tutun, otoyol biletine kadar, ne bileyim, tren biletlerini, zamanla mürekkebinin solacağını bile bile alışveriş fişlerini, cama attığı taşı, çiftlik dondurmasının kabını, aldığı hediyenin kurdelesini… Her şeyi, her ıvır zıvırı saklamışım.

Şimdi düşünüyorum da, benden bi cacık olmaz…

Yine de yoğurt olabilirim birgün yeniden, “ben hıyarım” diyene!

Alık alık topuğu kırık ayakkabısı elinde, ayakkabısız ayağını, diğer ayağının üzerine atmış, uzaklara bakan bir ben varım sanıyordum. Bir sürü mesaj, msn şeysi falan geldi, ben de ben de diyen…

Hayal ediyorum da şimdi, çıkmışız Tandoğan’a, üstümüz başımız pırtık içinde… Ellerimizde peri denen düzenbazın değneğine tutturulmuş pankartlar…

Yürüyoruz, seke seke. (Topuk kırık ya!)

- – -

Seneler evvel sevgilim (şimdi kimbilir ne kadar kocaman bir göbeği vardır) bana, gözlerimin içine bakarak, şunları söylemişti: “Benle geziyosun, tozuyosun, bari evleneyim senle de, millet bak bak, geziyo, tozuyo, demesin. Namusun kurtulsun.”

Ben ona bile açık açık “bisiktirgit” demedim. (İçimden dedim ama, terk etmeden az önce.)

Şimdi diyorum ki, o meydanda yürürken biz, “Hepimiz Kerizella’yız” nidalarıyla, ister misiniz yürüyenlerden biri onun bugünkü karısı olsun?

Bazı adamlar, topukları kıra kıra “ilerliyorlar” hayatta. Ve ne yazık ki Kerizella’lar gerçekten var yeryüzünde.

Ben yine de istemem “namusunu kurtardığı” bir kadının kendini Kerizella gibi hissetmesini. Ama hissediyordur, eminim.

Neyse, gidip biraz daha patates soyayım en iyisi, yiyecek başka bişey yok sanki bu masalda a.k.