Birinci Gün
Annem bugün elinde bir kutuyla geldi. Önce bana oyuncak getirdi sandım ama apar topar kutuyu yatak odasına götürüp kapıyı da kapadı. Yanımdan geçerken şöyle bıyıklarımı titrete titrete kokladım. Korktuğum başıma gelmese bari!

İkinci Gün
Dünden beri deli gibi her yeri kokluyorum. Bir şey değil, tik kalacak. Odanın kapısının altından aldığım kokuya da bakılırsa, kesin bir iş çeviriyor bu kadın! Genel hali de bir tuhaf zaten. Ökkeş, Ökkeş diyerek gezerdi evde, dünden beri -ne demekse- Armut, Armut diyor. Canı meyve mi çekiyor ne? Canııım annemmm.

Üçüncü Gün
Canı çıksın! Eve bebek kedi getirmiş hain kadın! Armut dediği şey de oymuş meğer. İsme bak hizaya gel, Armut! Bir lokmada yutarım ben onu.

Dördüncü Gün
Bir bıraksalar atlayacağım üzerine de, kontrol altındayız. Tam usul usul yaklaşıyorum ensesine, hooop kucaklayıp kaçırıyorlar. Bu arada kardeşim oluyormuş bu çelimsiz. Benim gibi dalyana, böyle kardeş, olacak şey değil, rezalet! Kafası patim kadar ya!

Beşinci Gün
Dur ya günlük. Galiba iyi bir şey bu kardeş işi. Bir yalıyorum, bir yalıyorum kafasını, aklın durur. Gözlerini de yalamak istedim ama bağırdı. Zaten patim kadar boyu, böyle bir patimle basıyorum üzerine, yala babam yala. Arada annem gelip alıyor gerçi elimden ama olsun. Bugüne kadar bana aldığı en güzel oyuncak diyebilirim.

Altıncı Gün
Yakaladığım yerde ısırmazsam bana da Ökkeş demesinler! Küçük beyin paraziti var diye bana da iğrenç bir şey içirdiler. Gitsin bu, gitsin! İstemiyorum!

Yedinci Gün
Yok, yok günlük, vazgeçtim kalsın. Bacaksızın bir lezzetli mamaları var ki, arkasını döndüğü an koca tabağı mideye indiriyorum. Tabağın boşaldığını görünce kuyruğu diken diken oluyor, oh olsun!

Sekizinci Gün
Buyur buradan yak! Mamasını saklıyorlar benden, yetmez gibi bir de benim mamama dadandı haylaz. Aldığım terbiye gereği, yemek yerken ve su içerken dokunmuyorum ama tepelemem yakındır.

Dokuzuncu Gün
Ay ne gıcık bir şeymiş bu ya! Bit kılıklı, bacaksız, yer elması! Gidip yatağın arkasına giriyor, çıkaramıyorum. Mamadan da olduk zaten. Bir de pis ki, tuvaletini yapıyor, kapatmadan çıkıyor. Bıktım valla, günde 50 kere kaka kapatmaktan. Tavşan gibi küçük küçük 5 ayrı noktaya yapıyor bir de her seferinde. Suyu ısındı bunun!

Onuncu Gün
Yorgan gitti kavga bitti! Desem de inanma günlük! Balkondan attım bunu, fark etmesinler diye epey uğraştım ama anında anladılar. Geceyi yatak odasında tek başıma geçirdim. Annem sürekli ağlıyor, Armut’um diyor başka şey demiyor. Offf off, ters tepti!

Onbirinci Gün
Bir balkon sefamız vardı, bücürü attık ondan da olduk, iyi mi? Sürekli kapı çalıyor. Kurtlu Armut’u görmeye geliyorlar, resmen havada parende atıp, sırtüstü kendi eksenimde döndüm, kimse ilgilenmedi.

Onikinci Gün
Bu işin en iyi tarafı ne biliyor musun günlük. Annem artık, beni şekilden şekle sokup fotoğrafımı çekmeye çalışmıyor. Pek rahatladım!

Onüçüncü Gün
Skandal! Armut’un bir internet sitesinde uygunsuz fotoğrafları yayınlanmış. Nasıl bir iş aldık başımıza Yarabbi!

Ondördüncü Gün
Bugün annemi onun göbeğini öperken yakaladım. Yıkıldım günlük! Üstelik o kadar da pis kokuyor ki, buna rağmen öpüyor ya, öpüyor!

Onbeşinci Gün
Her şeye ortak oldu! Kullanmadığım yatağı ve tırmalama tahtasını ona bağışlamıştım zaten. Ama yok, kıskanç böcek, geldi benim koltuğumu tırmaladı. Perdeyi de yırtmış! Öyle de pis bir yerden yırtmış ki, önceki yırtıklara hiç uymuyor! Sürekli perdenin etrafında geziyorum annem olacak kadın görsün diye ama yok! Dur şuraya bir kusayım da, iş çıksın!

2) Anlamsızca oradan oraya koşturan bir kedi yerine, birbirini kovalayan iki kedi her zaman daha az ürkünçtür. En azından kedinizin neyi kovaladığını bilmek, içinizi rahatlatır!

3) Biri kendini sevdirmezse, daima ikinci bir alternatifiniz vardır.

4) Kendini sevdirmeyen bir süre sonra gıcıklanıp, kendini sevdirmek için yanınıza gelecektir, Türkçesi: kıymete binersiniz.

5) Kısa süreli (1-2 gün) evden uzaklaşmanız gerektiğinde gözünüz eskisi gibi arkada kalmayacaktır. Evde kalan iki (ya da daha fazla sayıda) kediniz, birbirleri ile oynayacak ve oyalanacaklardır.

6) Kışın biri ayaklarınızı ısıtırken diğeri de göbeğinizin üzerinde olacaktır. Böylelikle karnım ağrıyor, üşüdüm, hasta oldum gibi dertleriniz ortadan kalkacaktır. (Yazın isilik olmanız durumunda yazar sorumluluk kabul etmemektedir!)

7) Görmemişin kedisi olmuş misali, önünüze gelene artık hep aynı kedinin maceralarını anlatmaktan kurtulursunuz, dönüşümlü olarak anlatacağınız kedi hikayeleriniz artık daha az kafa ütüleyici olacaktır.

Perdeler yırtıldığında hangisine kızacağınızı bilmediğinizden, susup oturursunuz. Bu zaman içerisinde size daha sakin, daha uysal, daha huzurlu bir mizaç kazandıracaktır. İlerleyen aşamalarda kafasına vur ekmeğini al kıvamında pamuk gibi bir insan oluverirsiniz.

9) Mama ve kum ihtiyacınızı tek kediye göre azar azar aldığınızda uzun vadede zarara girmiş olursunuz, oysa iki ya da daha fazla kedinin ihtiyaçlarını toptan alacağınız için, önümüzdeki 12 sene içerisinde yaklaşık olarak 954 TL, 58 KR kar elde etmiş olacaksınız.

10) Tek kediyi kucaklamak ve mıncırmak keyiflidir, ancak iki kediyi birden kucaklamak kadar keyifli bir şey yok! Kucağınızda aynı anda 2 göbek, 8 pati ve 4 kulak olduğunu düşünmek bile, sırıtmanıza neden olacaktır.

*Kedilerle ilgili platformda eski yazdıklarıma bakarken, kaybolup gitmesini istemediğim çok güzel anılara rastladım. Yazılar eski, duygular taptaze olarak o yazıları bloguma almaya karar verdim.

Gözlerim çizgifilmlerdeki küçük kızlarınki gibi yaşla doldu bir anda.

Ne kadar tanımasam da, kızgın da olsam, abime ve anneme yaşattıkları için…

Ben bugün abimin babasına ağladım...

Abimi aradım “Bir şeye ihtiyacın olursa haber ver” dedim, “Sağol abiş, (ben minicikken ona abiş dediğim için o da bana öyle hitap ediyor halen) hallediyoruz biz” dedi. Neşeli konuşmaya gayret ediyordu ama, tanımaz mıyım, 32 senedir yanıbaşımda o, hayatımdaki en kıymetlim, sesi titriyordu.

Telefonu kapadıktan sonra bıraktım kendimi, hüngür hüngür ağlamaya başladım.

Tıpkı dedem öldüğünde “babamın babası öldü” diye ağladığım gibi ağladım…

Abimin babamdan sonra (ki hayatında yaşadığı en büyük acıydı onun da, babamı kaybetmek)  ikinci kez baba acısını yaşamış olmasına ağladım.

Doyasıya vakit geçiremediği, tanıyamadığı ve kendisini 25 sene hiç aramamış babasına son borcunu ödemeye sesi titreyerek gidişine ağladım.

Babamın ölümünden 12 sene sonra gelen “Abinin babası ortaya çıkmış, abini aramış bulmuş.” haberinden sonra, bana çoktan ölmüş babamın geri geleceğini düşündüren o bir anlık hayal ve aynı anda yaşadığım hayal kırıklığına ağladığım gibi ağladım.

Ben bugün abime ağladım…

Ve bir kez daha, anne-babaları yüzünden hayal kırıklığı yaşayan ne kadar çocuk varsa yeryüzünde, kucaklamak istedim hepsini.

Ben bugün ağladım…

Acı ama beklenen bir ölüm haberini almıştım dün, kurtuldu demiştik hepimiz, ailesi bile… 21 senedir beklenen ama bir türlü gelmeyen, acı çektiren ölüm, 21 sene eziyet içinde yaşattıktan sonra gelebilmişti.

Ve bu sabah, uykumu bölen o telefon.

“Kızımı çok özlüyorum” sözleri yankılandı kulaklarımda. Kalbimi biri ufaladı attı sanki bir kenara.

Ben yine geç kaldım. Bu kaçıncı bilmiyorum. Yine geç kaldım. O hayal ettiğimiz Ordu tatilini bir daha asla aynı keyifle hayal edemeyeceğiz bile. Hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

Genç yaşta kalp krizi ile gelen ölümler zaten beni darmadağın ederken, onu da bu şekilde kaybetmek… Aklım almıyor.

Kardeşim, kardeş kadar yakınım Bahadır. İki küçük çocuğu ve yeniden zor bela kurduğu düzeninin tadını çıkaramadı.

Çok yazık oldu

Diyorum, bağlanma hiçbir şeye, sevme. Kimseyi sevme. Kimseyi özleme. Ne kedi, ne köpek, ne kuş, ne insan. Bırak birileri bir yerlerde birilerini sevsinler, özlesinler, kaybetsinler, üzülsünler. Sen sadece kendinle yaşa ve sadece kendinle uğraş. Bırak, üzülen sen olma.

Böyle zamanlarda “sevmek ve özlemek” duygularının ne kadar kutsal ve insanı besleyen şeyler olduğunu reddedesim geliyor. Böyle durumlarda başka insanlar gibi, “Abi kedi köpek değil mi, sokakta binlercesi var, siktir et, tohumuna para mı saydın” diyebilmek istiyorum. Böyle durumlarda umurumda olmasın hiçbir şey ve hiçbir kayıp, kaldığım yerden devam edebileyim istiyorum.

Edemiyorum. Ben hep kalıyorum o yerde. Yüreğime dert oluyor.

Daha 2 gün önce ne kadar şanslı olduğunu konuşmuştuk Marul’un. 19 Mayıs 2009 günü (bu yüzden ilk adı Bayram olmuştu), kuyruğu hemen arkamdaki arabanın tekerinin altında kalmıştı ve ben o gün onu oradan almasaydım, ya başka bir araba ezecekti ya da pusuda bekleyen kargalardan biri kapacaktı onu. Aldım, baktım, yuva aradım.

Onu Bursa’ya götürmek için olmadık yöntemler denedim ve sonra hayatımın en güzel yolculuklarından birini yaptık onunla ve insanın kedi olup yaşayası geleceği kadar güzel bir eve, harika bir bahçeye ve gerçekten onu sahiplenen iki insana kavuştu. O çelimsiz, ürkek kedi inciği gitti, yerine bambaşka bir kedi geldi. Ama artık Marul yok

Ardımızda bir sürü kırık parçamızı bırakarak yaşamaya devam ediyoruz. Ve her geriye dönüp baktığımızda canımızı yakıyor kırıklar…

Gerçekten insanlar için de hayvanlar için de ölümden sonra da yaşamın olduğuna dair kanıtlara ihtiyacım var!

Bazen hiçbir şey olmamış gibi, hayatımda hiçbir şey değişmemiş gibi havadan sudan konuşasım geliyor, ama bazen de çok sinirleniyorum bu –mış gibi durumlara.

Ölümden, yaşamdan, başsağlığından, üzgünümlerden kaçasım geliyor, kaçıyorum da. Ya da kaçtığımı sanıyorum çünkü beynimin içinde bir sürü ses yankılanıyor. Bir sürü adam kafamın içinde bağrış çağrış bir şeyler konuşuyorlar ve ben kulaklarımı tıkasam bile duyuyorum onları.

* * *

Babam öldükten seneler sonra bir Ankara gezimde Milli Kütüphaneye gidip, babamın kitaplarını, gazete yazılarını aramıştım arşivde. Bir şeyler de bulmuştum aslında. Sonra can sıkıntısından mı neden bilmiyorum, babamın öldüğü gün çıkan gazeteleri didikledim, babamın ölüm ilanını bulmak için.

O hafta Mavi Göl’e Dönüş girmiş vizyona, bir kaç klasikleşen filmin “yakında” ilanları varmış gazetede. Mark (evet Mark varmış o zamanlar) ve Dolar kurları enteresanmış.

Yasemin Koşal mankenmiş ve o kadar yorulmuş ki podyumda, bir koltuğa yığılıp uyuyakalmışmış sözde, gazeteciler de fotoğrafını çekip haber yapmışlar.

Uzun uzun baktım o gün çıkan gazetelere, hayat nasıl da acımasızca devam ediyormuş dedim kendime.

Zor görevler vardır hayatta. En zoru –mış gibi davranmaktır. Güçlüymüş gibi numara yapmaktır. Gülmeye çalışmaktır. Çalışmaya odaklanmaktır (ya da odaklanıyormuş gibi yapmaktır)

* * *

Teselli olsun diye söylenen “üzülme, sana yeni kedi alırım’lar”, “diğer kedi ne rahattır şimdi, evin kralı oldu kehkehkeh’ler” teselli olmuyor, daha çok canımı acıtıyor.

Son 2 haftada bir sürü şey değişti hayatımda. Şimdiye dek yaşadığım bir sürü ani değişiklik, sıkıntı ve acının yanında belki çok ufak tefekler. Ama bir kırılma noktası varmış demek ki her insanda.

Kırıldım!

Kırgınlığım küçümsendikçe de, kırılmaya devam ediyorum.

Kırıldıkça, büyüyorum.

Gündüzleri yatağı duvar kenarına çekip, yastığı duvara doğru dayadığımda oturma odam, geceleri orta yere çektiğimde yatağı, yatak odam oldu bir süre bu salon. Pencerelerimde temizliğe yardıma gelirken arkadaşımın getirdiği perdeler tutuşturulmuş, yereyse aceleyle bir yapı marketten aldığım kilim atılmıştı.

Ufak ufak, özenerek yaptım her şeyi. Kornişleri takarken hiç ağır gelmedi matkap, tavanın tozunu yuttum. Sabahlara kadar puzzle yapar gibi bir araya getirdim tahtaları, sehpalarım, masam, kitaplığım oluştu. Evin içi doldukça, daha çok sevdim yaşadığım yeri.

Belki bin kez yerlerini değiştirdim kitapların. Belki bin kez düşündüm babadan kalma o tabloyu asacağım yeri.

Gün geçtikçe sevdim evimi. Uykusuz ve korku içinde geçen gecelere rağmen alıştım. Çocukların, kediler balkona çıksın diye attıkları taşları… Üst kattaki teyzenin abuk istekleriyle kapımı çalışını… Kedi kaçıyor diye balkon kapısını hiç açamayışımı… Zırt pırt bozulan uydu ayarlarını… Sevdim…

Usul usul taşıdım evimi, usul usul yerleştim. Farkına bile varmamışım çoğaldığımın. Bugün üst üste dizilmiş kolileri gördüğümde nasıl da şaşırdım.

Bir yatak, bir televizyon ve sadece bir sarmanla adım atmıştım bu eve. Şimdi nasıl taşınacak bunlar dediğim kolilerle dolu bir odam.

Her şey sığdı kolilere. Bardaklar, tabaklar, tencereler, kitaplar, kağıtlar, dergiler, kalemler, ayakkabılar, çantalar, kıyafetler… Her şey sığdı kolilere.

Babamdan yadigar bir eski tablo ve çalışmayan o daktilo ortada sadece. Benimle beraber kedinin inciği misali oradan oraya gezen tablo ve daktilo.

Her şey sığdı kolilere… Ben sığamadım… Emeklerim sığmıyor… Hatıralarım sığmıyor…

Kabuğuma sığamıyorum ama kabuğumu değiştirmeyi de sevmiyorum.

Ve ben birazımı daha bir evde daha unutup, gidiyorum.

Tam istediği gibi, simsiyah, üzerinde omzundan koluna uzanan dövmenin aynısının bulunduğu, özel yapım ve bir köşesinde minicik, aramızda artık parola olan “Nefes Al!” yazan, enfes bir kasktı.

Aslında kıl olmuştuk başlarda birbirimize. Bu yüzden epeyce de ertelemiştik, göz göze gelmeyi. Aynı grubun içinde uzun uzun yok saymıştık birbirimizi. O bana, üzerinde “Nefes Al!” yazan kendi el emeği bilekliği hediye edene kadar da erimedi aramızdaki buzlar.

Çok az kalmıştı yılbaşına ve ben ona aldığım ve özenerek hazırladığım o kaskı, yılbaşı gecesi vermeliydim ona. Her gece sakladığım yerden, dolaptan çıkarıp uzun uzun bakar, heyecanla yerine kaldırırdım tekrar.

Ertelemeye gelmiyor hayat… Ertelemeye gelmiyor hayat… Ertelemeye gelmiyor hayat…

Bilseydim, o tırın bizi “eğlencesine” sıkıştıracağını…

Bilseydim, o kaskı ona vermeme günler kala uçacağımızı bir uçurumdan aşağı…

Bilseydim, ziyaretime gelmesini beklerken, aslında benden binlerce kilometre öteye bir uçağın kargo bölümünde götürüleceğini…

Erteler miydim hiç?

Son kez mutlu etmek için onu…

Belki de o kask başındayken öleceğini bile bile, son kez mutlu etmek için onu, erteler miydim?

Yine de sonsuza dek, inadına “Nefes Al!”