Ne zordur, bir an sadece bir an, baktığında onun çoktan başka bir yola doğru yürüyüp gittiğini görmek. Ardında olmadığını görmek… Öylece kalmak bilmediğin yollarda, tek başına.

Hoşçakal yol arkadaşım…

Gündüzleri yatağı duvar kenarına çekip, yastığı duvara doğru dayadığımda oturma odam, geceleri orta yere çektiğimde yatağı, yatak odam oldu bir süre bu salon. Pencerelerimde temizliğe yardıma gelirken arkadaşımın getirdiği perdeler tutuşturulmuş, yereyse aceleyle bir yapı marketten aldığım kilim atılmıştı.

Ufak ufak, özenerek yaptım her şeyi. Kornişleri takarken hiç ağır gelmedi matkap, tavanın tozunu yuttum. Sabahlara kadar puzzle yapar gibi bir araya getirdim tahtaları, sehpalarım, masam, kitaplığım oluştu. Evin içi doldukça, daha çok sevdim yaşadığım yeri.

Belki bin kez yerlerini değiştirdim kitapların. Belki bin kez düşündüm babadan kalma o tabloyu asacağım yeri.

Gün geçtikçe sevdim evimi. Uykusuz ve korku içinde geçen gecelere rağmen alıştım. Çocukların, kediler balkona çıksın diye attıkları taşları… Üst kattaki teyzenin abuk istekleriyle kapımı çalışını… Kedi kaçıyor diye balkon kapısını hiç açamayışımı… Zırt pırt bozulan uydu ayarlarını… Sevdim…

Usul usul taşıdım evimi, usul usul yerleştim. Farkına bile varmamışım çoğaldığımın. Bugün üst üste dizilmiş kolileri gördüğümde nasıl da şaşırdım.

Bir yatak, bir televizyon ve sadece bir sarmanla adım atmıştım bu eve. Şimdi nasıl taşınacak bunlar dediğim kolilerle dolu bir odam.

Her şey sığdı kolilere. Bardaklar, tabaklar, tencereler, kitaplar, kağıtlar, dergiler, kalemler, ayakkabılar, çantalar, kıyafetler… Her şey sığdı kolilere.

Babamdan yadigar bir eski tablo ve çalışmayan o daktilo ortada sadece. Benimle beraber kedinin inciği misali oradan oraya gezen tablo ve daktilo.

Her şey sığdı kolilere… Ben sığamadım… Emeklerim sığmıyor… Hatıralarım sığmıyor…

Kabuğuma sığamıyorum ama kabuğumu değiştirmeyi de sevmiyorum.

Ve ben birazımı daha bir evde daha unutup, gidiyorum.

Sonra duvarlardaki fotoğraflara, masmavi bir Vosvos vardı birinde, sevmiştim.

Koltuklar biraz rahatsız ve aslında hiç yansıtmıyorlardı tarzımı, pek fikir de beyan etmemiştim aslında alırken, olsun, alışmıştım.

Kitaplarımın sayfalarında çizikler, karalamalar, notlar vardı, sıçmıştım içlerine yaza yaza ama, kişiselleştirmiştim.

Durdum kapıda, son kez.

Her sabah ve her akşam ayakkabılarımı giyerken ve çıkarırken güç aldığım o ayakkabılığa dokundum belli belirsiz, ama kararlı.

Tavana, duvarlara, kapılara, halılara, tabaklara, bardaklara, kitaplara baktım. Gözüme ilişti Alpi’nin oyuncağı, tırtık tırtıktı. Telaşla bi onu attım sadece cebime.

Çıkmak üzereyken tam, aklıma geldi, küpelerimi çıkardım kulaklarımdan. Ayakkabılığın üzerine bıraktım ayrı ayrı.

Çıktım, yepyeni bir hayata ve dımdızlak.

Sıfırdan başlamaya ve kaygılı.

Yeniden doğmaya ve ürkek.

Çıktım, başladım yeni hayata, kaygılı ve ürkek. Doğdum, ümitlerle. Başardım, sıfırdan!

“Bisiktirgit” dedim, gittim kendime…

Kendime vardım.