Ardında güç aldığın biri var diye yürümek soluk soluğa ve ardına bakıp orada olup olmadığını kontrol bile etmeyecek kadar güvenmek birine.
Ne zordur, bir an sadece bir an, baktığında onun çoktan başka bir yola doğru yürüyüp gittiğini görmek. Ardında olmadığını görmek… Öylece kalmak bilmediğin yollarda, tek başına.
Hoşçakal yol arkadaşım…

Bir yatak, bir televizyon ve sadece bir sarmanla adım atmıştım bu eve.
Gündüzleri yatağı duvar kenarına çekip, yastığı duvara doğru dayadığımda oturma odam, geceleri orta yere çektiğimde yatağı, yatak odam oldu bir süre bu salon. Pencerelerimde temizliğe yardıma gelirken arkadaşımın getirdiği perdeler tutuşturulmuş, yereyse aceleyle bir yapı marketten aldığım kilim atılmıştı.
Ufak ufak, özenerek yaptım her şeyi. [...]

Buzdolabına baktım, uzaktan… Beğenmiştim onu aslında.
Sonra duvarlardaki fotoğraflara, masmavi bir Vosvos vardı birinde, sevmiştim.
Koltuklar biraz rahatsız ve aslında hiç yansıtmıyorlardı tarzımı, pek fikir de beyan etmemiştim aslında alırken, olsun, alışmıştım.
Kitaplarımın sayfalarında çizikler, karalamalar, notlar vardı, sıçmıştım içlerine yaza yaza ama, kişiselleştirmiştim.
Durdum kapıda, son kez.
Her sabah ve her akşam ayakkabılarımı giyerken ve çıkarırken güç aldığım o [...]