Ne kadar güzel bir duygu çok sevdiğim ekmeği paylaşmak seninle!
Ve asırlar da geçse unutulmayacak saçlarımı taraman ellerinle…
Sevgilim, sıcak ekmeğim, ahududum, ruhum,
Kal benimle…

Yani salak değilse…
Anlamışsa aslında ilk okuduğunda…
Ve aslında yazılmasına bile gerek yoksa, zaten biliyorsa, hissediyorsa yazılanı…
Hatta cümlenin aynısını kendisi de kurmuşsa küçücük bir “de” eki ile…
Dönüp dönüp kaç kez okur yeniden ve bir daha, bir daha?
Ve neden?