İstanbul’dan uzaklaşmamam ama tatil de yapmam gerekiyordu. Hatta o kadar çok gerekiyordu ki, bir gece ansızın şıp diye karar verip ertesi sabah kendimi yollarda buldum. Her an çalacak bir telefonla İstanbul’a dönme riskini de göze alarak, 8 kaplan gücündeki valizimi aldım ve gittim. O valiz içindeki tertemiz giysilerle geri döndü, orası ayrı.

Tesisten içeri ilk adımımı attığımda henüz farkına varmamıştım ortamın çünkü gece yarısı olmuştu. Giderken kapkaranlık yollarda tırların tacizlerine de (ayarsız farlar, yersiz sollamalar) maruz kaldığımızdan o an için tek derdim yatacak bir yataktı.

Sabah olup uyandığımda (erkenden) gördüğüm manzara karşısında büyülendiğimi söyleyebilirim.

Tesis (Woody Ville – www.woody-ville.net) Şile’den Ağva’ya giderken Akçakese köyünde, nefis bir koyda konuçlanmış, kediler, köpekler, kazlar, ördekler, tavuklar, horozlar, tavşanlar, atlar ve hatta hemen tesisin önünden denize dökülen derede yaşayan kurbağa ve su yılanları ile bana göre yeryüzündeki cennetti. Tertemiz denizi, pırıl pırıl kumsalı ile gönlümü kazanmaya yetecekken, güleryüzlü personeli ve nezih ortamı ile gönlüme taht kurdu diyebilirim.

İlk gün (Cuma idi) çarşaf gibi denizin tadını çıkarıp akşam yemeği için restorana geçtiğimizde, tipik açıkbüfe yemekleri ve sonucunda ishal vakası ile karşılaşacağımı düşündüm. Ancak günler geçtikçe yemeklerin tadına doyamaz, sindirim sistemimin düzenine şaşırır halde buldum kendimi

Hemen bitişiğinde halk plajı girişi ve yine yan tarafından bir kamping alanı olmasından dolayı haftasonu plaj kalabalıktı (bize göre) ancak haftaiçi inanılmaz güzellikteydi. Kocaman dalgalarda (güvenli bir bölge oluşturulmuş ve oranın haricinde yüzünce fırçayı yiyorsunuz:) çocuklar gibi dalgalara hoplaya zıplaya oyun oynamak harikaydı.

Tatilin tam ortasında İstanbul’a gidip 1 gün kalmak gerektiğinden, işlerimizi hallettikten sonra soluğu Polonezköy’de aldık. Nefis ancak hallice bir hesap getiren bir otel ve akşam yemeğinden sonra ertesi sabah kendimizi Akçakese’ye dar attığımızı rahatlıkla söyleyebilirim. Uzun zamandır memlekete hasret kalmış gibi Woody Ville kapısından girer girmez yüzümüzde güller açtı.

Akçakese’ye dönüşümüzde Woody Ville’in yarı fiyatı olan hemen yanındaki Yeşim Kamping’de kalmayı düşündüysek de, odalara bakmaya gittiğimizde karşılaştığımız manzara karşısında iki katı ödemeyi seve seve kabul etmiştik.

Yeşim Kamping odaları itibarı ile Woody Ville ile kıyaslanmayacak olsa da, odaları fena değildi. Ancak resepsiyon masasında (resepsiyon restoranın içindeki bir masadan ibaretti) oturan görevlinin (evet ilgili değil görevliydi) bize önündeki ajandadan tek tek isimleri sayarak yer var mı yok mu diye bilgi vermeye çalışması ile bir kuşku düştü içimize. Tam o sırada kibar bir şekilde “kahvaltı alabilir miyim?” diyen bir kadın müşteriye, tam anlamı ile “biiiiiippppptiiminin” bakışları fırlatıp ters ters “siz oturun o gelir” demesi karşısında şok olduk. Asıl şokumuz kadın arkasını döndükten sonraki tavırları ve bize dönerek “sanki bilmiyoo!” diye söylenmesinden sonra gerçekleşti. Hani neredeyse kadını kahvaltı istedi diye dövecekti. Biz tam koşar adımlarla kaçmaya niyetlenmiştik ki, arka cebinden poposunun şeklini almış ve nemlenmiş bir kartvizit çıkarıp uzattı, üzerine de kurşun kalemle cep telefonunu yazdı. Böylelikle bir kez daha web sitesinin cazibesine aldanmamak gerektiğini anlamış olduk.

Biz de “amaaaan varsın iki katı ödeyelim” diyerek Woody Ville’e geri döndük.

Ağaç evleri, deniz önü evleri, panorama evleri diye (bir de honeymoon evleri var:) adlandırılan odalardan oluşan tesiste, en belirgin özellik sessizlik, sakinlik ve güleryüzdü.

Yemek sonrası Antep’li garsonun kendi yöresine has bir gelenekle peçete içinde yaktığı Türk Kahvesini ikram etmesi ve geleneklerini anlatması, çok küçük bir detay da olsa aklımda kalan en belirgin şeydi diyebilirim.

Çocuklu/çocuksuz, sevgiliyle, aileyle, eşle dostla rahatça gidip kalabileceğiniz, kahvaltısından yemeğine, odasından tesise özel güneşlenme alanına, denizinden kumsalına kadar her şeyi ile son derece memnun kalacağınız bir tesis. Tek kötü yanı öğle yemeklerinin fazlaca pahalı olması, onu da aracınız varsa yakın yerlere giderek çözebilir, böylelikle farklı yerleri de keşfetmiş olursunuz Ayrıca odalarda buzdolabı olması ve buzdolabının otel minibarları gibi değil, gerçekten buzdolabı kıvamında olması, yanınızda yiyecek içecek götürmenize olanak sağlıyor.

Ayrıca, tesise evcil hayvan da kabul ediliyor ki ve tesis sahibi çiftin de 2 köpeği ile tesisin 3 yavrulu anne kedisi son derece misafirperverler

Şu ana kadar ne anlattım ne anlatmadım bilmiyorum, yazıyı yeniden okuduğumda “ben bunları yazmayacaktım, başka şeyler vardı aklımda” diyeceğimden okumadan yayınlamayı düşünüyorum çünkü daha sırada bir kaç yazı daha var.

Unutmadan, tatilde en az yaptığım şey fotoğraf çekmekti. Tatildeyim ya

Neyse gelelim konuya. Önce hemen Bahriye’nin ta doğum günümden bu yana bana iletmeye çalıştığı ve bu uğurda sürekli çaba sarfettiği inekli sabunluk ile inek kumbaramı çıkardım çantamdan. Kumbarayı çalışma masamın üzerine koydum. İlk siftah paralarını atan Bahriye ile Erkin’in, kumbarayı uzatıp “siftah atın” demem üzerine şaşkınlıklarını düşünüp, gülümsedim. (Bu arada kumbara yazarken çok zorlandığımı fark ettim şu an, sürekli yanlış yazıyorum, eee bünye para biriktirmeye alışkın olmayınca, ilgili kelimeleri yazmakta da zorlanıyor doğal olarak, kumbra, kurbara, kumraba….)

Efendim hemen ardından, kargo ile gelen paketlerden birini açtım. Sevgili Özlem’in el emeği eşeklerin hası İyor Efendi, magnet olarak tüm sevimliliği ile karşımda duruyordu.

Ve yanında elbette Kerizella Bıyığı! Bıyığı takıp fotoğraf çekmeyi çok denedim ama hepsi o kadar başarısız oldular ki, negatifleri bile yaktım!

Sonra sıra geldi diğer pofuduk paketi açmaya! İşte bir inek daha! Aslında bundan da haberdardım ama kanlı canlı (!) karşımda görünce sevinçten kendi çapımda bir tamtam dansı yaptım (tamtam dansı sevinince mi yapılıyordu?) Sevgililer günü hediyesi olarak bizzat sipariş vererek istediğim usbden ısıngaçlı inek figürlü yastığım pek güzel billahi, inek koleksiyonuma bir gün gerçeğini de eklemek ümidi ile kendisini hırsız kedinin patilerinden alıp güvenli bir yere kaldırdım (kedi uyuduğunda kullanacağım.)

Doğumgünümmüş gibi oldum bir anda bir sürü paket açınca, bir mutlandım anlatamam. Bunu kutlamalıyım diye düşünürken, en sona sakladığım kutuya uzandım.

Annem kutudan çıkan kalemi çoktan hacılamıştı. Bir süreliğine ödünç istedim kalemi, fotoğrafını çekeyim geri vericem diye zor ikna ettim! Kutu öyle güzel ki, içi dışı falan, insan içmeye kıyamaz, hani hep böylece saklasam diye geçiyor insanın aklından. Özellikle isme yazılmış küçük karta ve yanındaki poster kıvamındaki büyük karta bayıldım, çizimler zaten harikaydı.

Kendimce fotoğraflarını çektim, içmeden önce içtikten sonra diyerek, eğlendim birazcık. (Ama henüz içmedim, sevgililer gününü çalışarak geçirdiğim için, içmeye fırsat olmadı, o yüzden paketi bu hafta doğumgünü olan abime hediye etmeyi düşünüyorum. Tamam, komple hediye etmem, zaten kalem annemde, kutu ve kartlar benim olur, şişe abimin, kadehler yengemin… Ama şişeyi geri almak isterim, zira harika yağ şişesi olabilir:)

Bitti.

Bayramdan öncesine ait. B.Ö. ve B.S. diye iki etiket ve kategori daha çıktı bana bu sayede.

Yazmak ne kadar da zor geliyor şimdi hissettiklerimi. Güzel şeyleri yazmak zor, anlatamıyor insan. Oysa kimbilir, neler yazacaktım bu başlık altında, canım yanıyor olsaydı, garip…

Dışarıda başıboş bir sokak köpeği havlıyor.

Hava serin, üşüyorum. Az önce söndürdüm son sigaramı ve daha serin bir havada, sigara içerken o kadar da üşümediğimi anımsadım birden.

Masamda minicik bir çiçekten kalıntılar var. Pembe! (Kalıntılar çünkü kedi yedi bir kısmını)

Ve biliyor musun? Hiçbir şey geçmeyen zamanı bu kadar yaşanılır kılmamıştı daha önce…

Ve hiç beklememiştim bu kadar günlerin çabucak geçmesini…

Ve asırlar da geçse unutulmayacak saçlarımı taraman ellerinle…

Sevgilim, sıcak ekmeğim, ahududum, ruhum,

Kal benimle…

Hani alırsın bir kitabı eline, kapağında başlar merakın ve bir nefeste bitirmeyi istemekle, hiç bitmesin diye günlere bölüşün gibi.

Satır satır okuyorum, ama satır araların daha çok çekiyor ilgimi. Garip, karalamak istiyorum sayfalarını, bazı kelimelerinin altını çizmek istiyorum kıpkırmızı bir kalemle. Sayfaların uçlarını kıvırmak, kendimden birşeyler katmak istiyorum bazen.

Kavrayıp ve yaslayıp göğsüme bir kitap gibi, yürümek istiyorum uzun uzun okuduklarımı ve okuyacaklarımı düşünerek. Ölesiye merak ediyorum seni, satırlara hasret kalmış gibi.

Bir solukta ama her dediğini anlayarak. Ve saklanmak istiyorum bazen bir kitap ayracı gibi sayfalarına.

Kamuflaşk olup, bakalım mı uzun uzun denize? Gelir misin benimle?

Anlamışsa aslında ilk okuduğunda…

Ve aslında yazılmasına bile gerek yoksa, zaten biliyorsa, hissediyorsa yazılanı…

Hatta cümlenin aynısını kendisi de kurmuşsa küçücük bir “de” eki ile…

Dönüp dönüp kaç kez okur yeniden ve bir daha, bir daha?

Ve neden?

Elbette bir sebebi var her şeyin…

Ama ben sebebini bilmeden,

sevivermişim…

Yediğim içtiğim benim olsun, gördüklerimi anlatayım desem, boğazım düğüm düğüm. Ne yol hikayeleri birikti aklımda, hiçbiri de Kerizella konseptine uygun değil. Sevmediğim, sevemediğim birşeydi, giderek gözden kaybolan bir şehre ve uzaklaştıkça yakınlaşan birine bakmak. Oldu!

Aynı gün içinde 3 farklı şehir, 3 farklı otogar, 3 farklı duygu ama hep aynı içimin cızz edişi.

Bir an akıp giden yol çizgilerine bakıp, makinemi ve kendimi atmak istedim otobüsten, o yol bomboş olsa, ben yüzükoyun uzansam asfalta, köpek bakışı hizasından çeksem o yolun fotoğrafını, çizgiler akmasa, zaman dursa, solumda günebakanlar, içlerindeki tüm yaşama sevinci ile dönseler yüzlerini güneşe, sağımda uçsuz bucaksız uzanan ovalar tapıverseler bir yudum serinlik için tek başına dikilip duran ağaçlara…

Karşımda batmakta olan güneş tüm kızıllığından utansa ve kalsa öylece. Zaman dursa, zaman dursa, zaman dursa…

Banka kuyruğunda beklerken bir türlü geçmeyen dakikaların, zaman dursa diye dilerken haince akıp gitmesine öfkelenmesem mesela.

Bir kere de cesaret edebilsem hareket etmek üzere olan otobüsten paldır küldür inmeye ve “gitmiyorum ulan” demeye.

Ne bileyim, en kötüsü yolun yarısında atlayıp yola, geçip karşı şeride binsem rastgele bir otobüse, bıraktığım yere ve zamana dönebilmek için.

Biraz daha cesaretim olsa yaşamaya, arabanın kabak, elbisenin pırtık olmasından tırsmadan ve bu kez periye “bisiktirgit” diyerek, yaşayabilsem 12′den sonrasını.

“Sarılsam” uzun uzun prensesliğime ve kimse farketmese otobüsün balkabağına, benimse Kerizella’ya dönüştüğüm o ilk yolculuk dakikalarını.

Olsa mesela bunlar, güzel olmaz mı?

Şimdi özlediğim, çok özlediğim o sesi hatırlamaya çalışıyorum.