Hani alırsın bir kitabı eline, kapağında başlar merakın ve bir nefeste bitirmeyi istemekle, hiç bitmesin diye günlere bölüşün gibi.

Satır satır okuyorum, ama satır araların daha çok çekiyor ilgimi. Garip, karalamak istiyorum sayfalarını, bazı kelimelerinin altını çizmek istiyorum kıpkırmızı bir kalemle. Sayfaların uçlarını kıvırmak, kendimden birşeyler katmak istiyorum bazen.

Kavrayıp ve yaslayıp göğsüme bir kitap gibi, yürümek istiyorum uzun uzun okuduklarımı ve okuyacaklarımı düşünerek. Ölesiye merak ediyorum seni, satırlara hasret kalmış gibi.

Bir solukta ama her dediğini anlayarak. Ve saklanmak istiyorum bazen bir kitap ayracı gibi sayfalarına.

Kamuflaşk olup, bakalım mı uzun uzun denize? Gelir misin benimle?

Kerizella’yım ben oğlum! Küçük fırsatları değerlendirir, aynı zamanda ruhumu okşayan o saniyeleri de kaçırırım elimden. Ama tamamen sakarlığımdan olur bu, belki beceriksizliğimden.

Ah keşke, demiyorum artık! Dememeliyim! Keşkelerim, milatlarımdan birinin öncesinde kaldı, hep kalmalı orada. Ertelememek zorundayım hiçbir şeyi. Yaşamak zorundayım, aklıma eseni, canımın çektiğini. Çıkmalıyım aklımdaki yollara, sormadan, sorgulamadan, korkmadan. Kaybolacağımı bilsem de ve hatta kaybolsam da, çıkmalıyım aklımın yollarına.

Geceleri sarılıp sarılıp uyurum mutluluğuma. Gözümden uyku akar, yine de teslim etmem kendimi uykuma. Daha, daha, daha çok düşünürüm yaşadığım güzellikleri, heyecanı, yüreğimin pırpır seslerini. Uyumamalıyım, daha az uyumalıyım. Daha çok düşünüp, daha çok hayal etmeliyim yaşadıklarımı. Sabahları daha mutlu uyanmak için. Uyandığımda, ilk aklıma gelen kişiye daha çok sarılmak için uykularımda.

Susup düşünmek mi zor, konuşup saçmalamak mı? Gidip de dönmemek mi zor, kalıp da yol gözlemek mi? Sorgulamak mı zor, yoksa kayıtsız kabullenmek mi? Giden mi terkeden aslında, yoksa kalan mı?

“Konuştuğun zamanlar kadar, sustuğun zamanlar da anlamlı olsun insanlar için…” Babamın, kulağıma küpe olan sözlerinden biri, o geldi aklıma.

Susup düşünmek bazen nasıl da anlamlı… Ve ne kadar zor bazen… Böyle kapkaranlık, virajlı bir yolda, kıvrılırken sağa sola ve dokundukça yüreğine yüreğine içinde bulunduğun durum, nasıl da zor susup düşünmek. Kolayına kaçmak ve konuşup saçmalamak geliyor insanın içinden. Sustukça, susuştukça, daha çok dalıyorsun durumun içine, daha çok sığmıyor için içine. Daha çok sarılmak istiyorsun.

Ve bazen sarılmak, sokulmak yetmiyor. Sığınmak geliyor içinden.

Gidip de dönemeyen de oldum, kalıp da yol gözleyen de. Gidip de dönememek ne büyük çaresizlik! Kendinle beraber, kalıp yol gözleyeni de üzdüğün için üzülürsün bir daha, bir daha. Yol gözlerken bir ümidin olur da, dönemedin mi güçsüz hissedersin kendini.

Aslında hiç konuşmak da istemiyorum bu gitmelerden şimdi… Keşke hiç gitmese(m)!

Kayıtsız kabullenmedim hiçbir şeyi, sorguladım daima.

Kayıtsız kabullenmek bir tercih olamaz bana göre. Yapı meselesi sanki? Ama bazen, bazı durumları sorgulamadan kabullensem, daha mı iyi olacak her şey diye düşünmeden de edemiyorum.

“Giden mi terk eden aslında, yoksa kalan mı?” Ben demedim mi sana bugün, gitmekten, kalmaktan bahsetmek istemiyorum diye ciaaan!

”Özeleştiri” kağıt kesiği gibi can yakabilir bazen…

Yandım!

(Cihan’ın soruları üzerine…)

“Kediler acıkmıştır.”

“Hava da pek sıcak!”

“Günaydın, kendim…”

“Bi kahve yapayım hemen.”

“Sigaram nerede?”

“Zor bir gün olacak bugün.”

“Eyvah, geç kaldım.”

“Uff, ne kadar çok uyumuşum.”

Ben…

Ben bu sabah uyandım, seni düşündüm…

Kediden, kahveden, sigaradan, açlığımdan, zamandan önce.

Nefes alıp almadığımı düşünmeden bile…

-Aslında yanında da değildim ya, onca uzağa rağmen-

“Özgürüm,

ve heyecanlı.

Bir de komik.

Ve hatta güzel bile…”

Ve gülümsedi biliyorum bana şunları yazarken:

“Hepsisin sen.

Altına kaçırtacak kadar komik,

yağmurda deliler gibi koşacak kadar özgür,

bir bebek gibi heyecanlı,

ve başka bir güzelsin ki.”

- – -

Sevmek istedim,

daha önce hiç kimseyi sevmemiş gibi…