<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
		>
<channel>
	<title>Seni Özlediğim İçin Utanıyorum Kedi! yazısına yapılan yorumlar</title>
	<atom:link href="http://www.kerizella.com/seni-ozledigim-icin-utaniyorum-kedi.html/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.kerizella.com/seni-ozledigim-icin-utaniyorum-kedi.html</link>
	<description>Yine de &#34;bisiktirgit&#34; demedim hiç bi prense...</description>
	<lastBuildDate>Mon, 09 Jan 2012 08:34:49 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.3.1</generator>
	<item>
		<title>Yazar: Nl</title>
		<link>http://www.kerizella.com/seni-ozledigim-icin-utaniyorum-kedi.html/comment-page-1#comment-297</link>
		<dc:creator>Nl</dc:creator>
		<pubDate>Thu, 25 Mar 2010 11:41:32 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.kerizella.com/?p=452#comment-297</guid>
		<description>neden utanıyorsun? ben de köpeğimi , kızımı, can dostumu bundan 1 yıl 3 ay önce kaybettim. hala ağlarım tek kaldığımda, ya da ailemin yanına gidip evde onun anıları gözümün önüne geldiğinde. ilk aylarda çok daha kötüydüm. hayalet gibiydim.. hala çok özlüyorum, hala ağlıyorum onun için. utanmıyorum da bundan. bana geldiğinde 45 günlüktü, bu hayattan ayrıldığında 3.5 yaşında.. çocuğum gibi aynı, ben büyüttüm, her şeyi ben öğrettim. onunla ilgili bağlantılarımın olduğu mail adresini açmaya korkuyorum mesela, bazen açıyorum. çok bakmadan kapatıyorum. fotolarına baştan sonra büyük cesaret toplayarak bakıyorum. çünkü sonunda hıçkıra hıçkıra ağlayacağımı biliyorum.. buna rağmen duvarımda fotoları var, yeni evimde.. yenilerde astım. zaman acıyı dindirmiyor, onla yaşamaya alışıyorsun.. utanmayı gerektirecek bi durum da yok. insan dışında bir canlıya böyle bağlanmayan kişiler anlamaz, hepsi bu..</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>neden utanıyorsun? ben de köpeğimi , kızımı, can dostumu bundan 1 yıl 3 ay önce kaybettim. hala ağlarım tek kaldığımda, ya da ailemin yanına gidip evde onun anıları gözümün önüne geldiğinde. ilk aylarda çok daha kötüydüm. hayalet gibiydim.. hala çok özlüyorum, hala ağlıyorum onun için. utanmıyorum da bundan. bana geldiğinde 45 günlüktü, bu hayattan ayrıldığında 3.5 yaşında.. çocuğum gibi aynı, ben büyüttüm, her şeyi ben öğrettim. onunla ilgili bağlantılarımın olduğu mail adresini açmaya korkuyorum mesela, bazen açıyorum. çok bakmadan kapatıyorum. fotolarına baştan sonra büyük cesaret toplayarak bakıyorum. çünkü sonunda hıçkıra hıçkıra ağlayacağımı biliyorum.. buna rağmen duvarımda fotoları var, yeni evimde.. yenilerde astım. zaman acıyı dindirmiyor, onla yaşamaya alışıyorsun.. utanmayı gerektirecek bi durum da yok. insan dışında bir canlıya böyle bağlanmayan kişiler anlamaz, hepsi bu..</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Yazar: Burcu Tüzün</title>
		<link>http://www.kerizella.com/seni-ozledigim-icin-utaniyorum-kedi.html/comment-page-1#comment-295</link>
		<dc:creator>Burcu Tüzün</dc:creator>
		<pubDate>Wed, 24 Mar 2010 07:34:18 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.kerizella.com/?p=452#comment-295</guid>
		<description>neyin utanması bu? Onlar çocuktan farklı değillerki! Çocuğunu, anneni, babanı kaybetmekten hiç de farklı değil aslında yıllarca birlikte yaşadığın bir canı kaybetmek. Ben kedimi kaybettiğimde hiç utanmadan iş yerinin ortasında ağladım. &quot;birini en son nasıl görürsen, hafızanda hep öyle kalıyor&quot; o kadar doğruydu ki ağabeyim kedimiz klinik yolunda hayata veda ettikten sonra onu eve geri getirmedi. Ne onu, ne de kafesini... Ve ben onu o haliyle değil, hep deli gibi gezen tozan, koşan halleriyle hatırladım.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>neyin utanması bu? Onlar çocuktan farklı değillerki! Çocuğunu, anneni, babanı kaybetmekten hiç de farklı değil aslında yıllarca birlikte yaşadığın bir canı kaybetmek. Ben kedimi kaybettiğimde hiç utanmadan iş yerinin ortasında ağladım. &#8220;birini en son nasıl görürsen, hafızanda hep öyle kalıyor&#8221; o kadar doğruydu ki ağabeyim kedimiz klinik yolunda hayata veda ettikten sonra onu eve geri getirmedi. Ne onu, ne de kafesini&#8230; Ve ben onu o haliyle değil, hep deli gibi gezen tozan, koşan halleriyle hatırladım.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>Yazar: Morkedipatisi</title>
		<link>http://www.kerizella.com/seni-ozledigim-icin-utaniyorum-kedi.html/comment-page-1#comment-294</link>
		<dc:creator>Morkedipatisi</dc:creator>
		<pubDate>Tue, 23 Mar 2010 18:53:20 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.kerizella.com/?p=452#comment-294</guid>
		<description>Utanma gerçekliğinden, evladını kaybettin sen. Ökkeş&#039;i ben bile özledim hiç tanımadığım halde... Senin özlemen doğal değil mi ? :(</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Utanma gerçekliğinden, evladını kaybettin sen. Ökkeş&#8217;i ben bile özledim hiç tanımadığım halde&#8230; Senin özlemen doğal değil mi ? <img src='http://www.kerizella.com/wp-includes/images/smilies/icon_sad.gif' alt=':(' class='wp-smiley' /> </p>
]]></content:encoded>
	</item>
</channel>
</rss>

