Ben ya sana da ısmarladım içtiğim gazozdan ya da kendim bile içmedim.

Sen ayağınla şut çekerken kedilere, ben annemin hazırladığı paparayı taşıdım onlara.

Ben kurşun kalemimi çılgıncasına açıp küçültürken, sıra arkadaşım minik parmaklarının arasında zor tuttuğu kaleminden utanmasın diye, sen yeni kalemliğini soktun gözümüze.

Sen ip bağlarken ve çekiştirirken sokaktaki köpeği, ben yalvarır gözlerle makası istedim annemden, o ipi kesmek için.

Ben karnemi defterimin arasında gezdirirken, bazıları karne parası veremediğinden karnesini alamadı diye, sen pinokyonu anlattın ballandırarak.

Sen yargılarken ve kınarken beni “gereksiz” işlerle uğraştığım için, ben daima anlatmaya ve savunmaya çalıştım kendimi, fikirlerimi.

Senle ben, aynı mahallede büyüdük, aynı sıralarda okuduk, aynı oyunları oynadık, aynı marka gazozu sevdik.

Büyüdük arkadaşım.

Sen hiçbir zaman anlamadın kendinden başkalarını da düşünmenin ne demek olduğunu, ben hep seni de düşündüm başkalarıyla birlikte.

İşte bu yüzden ben, başkaları için de insan oldum, sense sadece kendin için insansın.

Farkımız, insanlığımız!

Derdimiz, kendimize müslümanlığımız!