Bilirim bunun ne demek olduğunu.

7 yaşımda evimi geride bırakarak Türkiye’ye doğru yola çıktığım gün öğrendim ilk olarak. Arabanın arka camına burnumu dayayıp, peşimizden koşan Pegi’nin sallanan kulakları, kulaklarımda halen yankılanan o sesi ve gitme dercesine bakışları, çocuk hafızamda ilk büyük ayrılığın ve kopuşun izi olarak kaldı.

Çocuk rüyalarımda uzunca zaman ne şekerlerden yapılmış evler, ne ağzına kadar tıka basa oyuncaklarla dolu mağazalar gördüm. Uzunca zaman, doğduğum o kentin sokaklarında yürüdüğüm ve Pegi’nin yine o kocaman kulaklarını sallayarak bana geldiği ve sevinçle mama kokan “pis” ağzını burnuma dayayıp hasret giderdiği girdi rüyalarıma.

Evimi, Pegi’mi geride bırakmak, çok dokunmuştu çocuk yüreğime.

Türkiye’de devam eden çocukluğum, sokaklardan topladığım “pis” hayvanları eve taşımakla geçti. Kedi ve köpek enikleri ile oynuyorum diye anneleri yasakladılar bazen arkadaşlarıma benimle samimi olmalarını. Belki pireliydim ben, belki de kuduz? Zaten kuduz aşısı da göbekten yapılıyordu ve her an kuduz olma tehlikesi yaşıyorduk hepimiz.

Babam, nerede bir hayvan görse, “koş” diyordu bana ve biz kucaklayıp onu bağrımıza basıyorduk. Evimize hiç melekler girmiyordu. Mutfağımızdan bir bardak su bile içilemezdi aslında. Biz “pistik”! Annemin, babamın, ağabeyimin de ben kadar “pis” olmaları ya da beni kendileri kadar “pis” yetiştirmeleri, delicesine bir gurur veriyordu bana.

Bu gece karanlığın içinde, çamurlara ve pisliklere bata çıka ve kocaman kulaklarını sallayarak koşturunca o dana kadar köpek, bir kez daha pisliğimden mutlu oldum. Kulağını tuttum, hafifçe yukarı kaldırıp, “Senin adın Pegi olsun mu, pis eşek?” dedim fısıldayarak. Elimdeki çamurun kulağına bulaşmasına sinir olmuş olacak ki, iki yana sallayıp kafasını, dört nala koşarak uzaklaştı, çamurları üzerime savura savura.

Ve bu gece, o “pis” yaratıkların gözlerinde, 7 yaşında evini geride bırakmanın hüznünü yaşayan, minicik bir kızın bakışlarını gördüm.

Bu gece biraz daha büyüdüm…