3 gündür evimizde bir misafirimiz var, Tekila! Tatile giden arkadaşımın emaneti. Zaman zaman aklımdan emanete hıyanet etmek geçse de, imkanlarım elvermediğinden bu düşünceyi anında uzaklaştırıyorum aklımdan.

Bazen dilim sürçüyor, Ökkeş diyesim geliyor. Suratı aynı o. Bakışları da. Ve özellikle de huyu aynı. Tam bir kucak delisi bu da. Gece yanıma gelip, yanağını yanağıma yaslayıp uyuyor. Ben nasıl mest oluyorum, anlatamam.

Ökkeş’in ardından o kadar çok üzüldüm ki, Tekila’yı gördüğüm an üzüntülerim bitecek sandım. Ama itiraf ediyorum bitmedi, hatta ilk gün Tekila’ya yaklaşmak bile istemedim. Armut bir yandan (çok kıskandı) ben bir yandan, uyuz uyuz baktık durduk hayvana. Neyse ki o sevimli, yaramaz ve kucak delisi bir yavru çıktı ve hem bana hem Armut’a kendini sevdirerek, üç günde evin paşası oluverdi.

Şuan balkonda hayatının hatasını yaparak içeri girmiş bir kara sineğin peşinde ve hatta şu saniye sineği yakaladı ve mideye indirdi

1 hafta sonra evine dönecek Tekila, bu yüzden ben ayların hasretini gidermeye çalışıyorum kendimce. Sürekli kucağımda, sürekli şımartılıyor.

Tatilden dönen ailesi karşılarında bambaşka bir Tekila görecekler ve şoka girecekler.

Yaşasın kedi şımarıklığı!