Böyle zamanlarda bir nefes nefese kalma durumu yaşıyorum oturduğum yerde. Sürekli koşuyorum kafamın içinde. (Son 4 saattir oturduğum yerden değil kalkmak, belki kımıldamadım bile oysa.)

Nefes nefese kararlar almaya çalışıyorum hep, ertelediklerimi, vazgeçtiklerimi, önemsemediklerimi, vakti var dediklerimi.

Mesela pılımı pırtımı toplayıp çekip gitmek istiyorum.

Ya da pılını pırtını toplasın sevdiğim bana gelsin.

Koşarak sokaklara çıkıp karşıma çıkan ilk kedi yavrusunu kucaklamak istiyorum, sevdikten sonra orada bırakmamak üzere.

Artık daha çok bir Golden sahibi olmak istiyorum.

O kedi ile birlikte bir güzel sıçsınlar evin içine.

Kitaplarımı çıkarmak istiyorum sakladığım yerden, bazılarını bir kez daha okumayı istiyorum.

Sonra duruyorum, düşünüyorum… Anne olmak istiyorum, en çok.

Yine duruyorum, düşünüyorum, korkuyorum.

Derin derin nefes alıyorum.

Böyle zamanlarda nefes aldıkça bile vakit kaybediyorum.