İlk olarak nasıl başladı çok hatırlamıyorum. Sanırım Lösev‘in Ispanak sitesini ilk keşfettiğim günlerde, öylesine ortaya attığım şakayla karışık “çekiliş yapalım” fikrime karşılık gelen yüreklendirici yorumlar vesile oldu.

İlkokulda yaptığımız gibi katılanlar arasından çekiliş yapacak, herkes kendisine çıkan kişiye bir hediye gönderecekti. Kimse kendisine hediyenin kimden geleceğini bilmeyecekti. Hediye ulaşana kadar merak içinde bekleyecek, hediyenin gelmesiyle birlikte açılan feedde öğrenecektik kimin gönderdiğini. Çekilişin tek şartı, hediyelerin Ispanak sitesinden gönderilmesiydi.

İlk çekiliş 2009 yılı Cumhuriyet Bayramı içindi. Katılım müthişti. Öyle ki, hem Ispanak sitesi yetkilileri hem de satınalmalarda kullanılan kredi kartlarının bağlı olduğu bankalar panik halde alışveriş yapanları aramaya başlamıştı. Bir anda siteden olağanüstü alımların gerçekleşmesi sanırım akıllarına ilk olarak “birileri bizimle dalga geçiyor” fikrini getirmişti. Ispanak yetkilileri ile yaptığım telefon konuşmasında duyduğum “bu kadar yoğun bir satış gerçekleştirmemiştik” lafı da bu tezi doğruluyordu.

Sonrasında 2010 yılına girerken aynı çekilişi bu kez Unicef‘in satış sitesi ile gerçekleştirdik. Her iki çekiliş sonrasında da “Hediyem geldi” diye açılan her feedde yüzüme kocaman bir gülümseme yerleşiyor, kimin gönderdiğini biliyor olmama rağmen o kişinin gelip bir şeyler yazmasını heyecanla bekliyordum.

Bu sene ise 2011 yılını yine Lösev hediyeleri ile karşılayalım dedik. Tam 110 kişi katıldı çekilişe! Önceden Ispanak yetkililerini (Nesil sağolsun:) arayıp “Hazırlıklı olun biz alışverişe geliyoruz” dedik. Bankalar yine hazırlıksızdı elbette, bir kaç arkadaşımızı arayıp, alışverişi kendisinin yapıp yapmadığını sordular yine

Biz, çok güzel bir şey yaptık. Birine (hatta belki hiç yüzünü bile görmediğimiz birine) hediye gönderdik. Hiç tanımadığımız birinden hediye aldık. Üstelik bunun yanısıra, hediyelerimizin geliri ile kimbilir kaç çocuğa umut olduk.

Bir arada olunca, hep beraber kanat çırpınca neler yapabileceğimizi gördük, gösterdik. Bir kelebek etkisi yarattık ve bizim kanat çırpışlarımızın etkisi ile oluşan o fırtına, kimbilir nerelere kadar ulaştı.

Sevgili Ata İsmet Özçelik’e, adreslerin derlenmesi, çekiliş aşaması gibi çok zaman alacak işlerde hızır gibi yetiştiği, iş yoğunluğu arasında ilgilendiği, benden çok emek verdiği için, dahası -mail yoluyla da olsa- daima gülümsediğini ve bu iş yükünden dolayı asla surat asmadığını hissettirdiği için, yanımda olduğu için kocaman teşekkür ederim. Ata olmasaydı, her şey bu kadar tıkır tıkır yürümezdi.

Katılan, destek veren, katılamayan ancak özel mesaj atarak, çağrımızı yayarak desteklediğini belirten herkese bin kere milyon kere teşekkür ederim.  (Aşağıdaki görsellerde hediyesi ulaşan 24 kişinin feedi var, tamamını alamadım buraya )

Sadece Lösemili bir çocuğa umut olduğunuz için değil bu teşekkürüm. Kişisel olarak bana, bir işe yaradığımı da hissettirdiğiniz için.

Sizlere minnettarım. (bir kaç damla tatlı gözyaşı)