Bir Bardak Süt Tozunun Ettikleri…

Şöyle bir bakmak için aldım elime kitabı; bırakamadım… 350 sayfa su gibi aktı, bir kaç saatte geldim sonuna. Boğazım düğüm düğüm ve payıma düşenleri alarak…

Bir kere bir ibret vesikası.

Her anne babanın okuması gereken bir ibret vesikası.

Çocuğunu korumak, kollamak denen şeyin despotluktan değil; sevgiden geçtiğini anlatan bir ibret vesikası.

Çocuklar garip varlıklar. Öyle tuhaf ya da bize öyle sıradan gelen şeylerden anlamlar çıkarıyorlar ki… Üstelik hayatlarında ciddi izler bırakabiliyor bu anlamlar.

Zerrin Özer’in hayatını okurken beni derinden etkileyen şeyler de çocuk yüreğine derin izler bırakan anıları oldu. Bahsettiği o sarışın küçük kızı sarıp sarmalayıp, acısını dindirmek istedim.

Kitabın, Zerrin Özer’in hayatının da başlıca duygusu olan, hüznünün içinde kaybolmuşken, kulağımı televizyondan gelen sese verdim. Türk sinemasına düşkünlüğümden olsa gerek, algıda seçilicilik yaşıyorum sık sık. Nefis bir belgesel vardı TRT’de.

Süt tozunun ilk defa yurdumuza geldiği dönemlerden ve Türk sinemasından bahsediliyordu. Süt tozuyla bağlantılar da kurularak.

Odamın perdelerini düzeltmekte olan annemin sesiyle iyice dağıldı zaten ikiye bölünmüş olan dikkatim.

“Biz ilkokula gidiyorduk, ilk kez süt tozu dağıttıklarında.” dedi.

Kulak kesildim.

“Eniştem ve ablam, elimizden süt tozu paketlerini alıp, sobanın üzerinde kaynatmışlardı. Ve sadece kendi çocuklarına içirdiler, dayınla bana vermediler.”

Gözlerimin yandığını hissettim.

Annem, Allah başımdan eksik etmesin, 63 yaşında.

İlk kez süt tozuyla tanıştığı yaşlar, ilkokul dediğine göre 9-10 yaşları olmalı. Diyelim ki 10.

Hafızasında çocukluğundan kalan bir anı, içemediği süt tozu. 53 yıl sonra çocuğuna anlatacağı çocukluk anıları arasında yer almalı mıydı? O gün içemediği bir bardak süt tozunun, tam 53 yıl sonra bile yüreğine dert olması nasıl bir şey? O minicik yürekte nasıl bir iz bıraktı kimbilir?

Sıklıkla yaşadığım duygu, çocukların acılarını dindirememenin yüreğimi sıkıştırışı.

Geçmişe dönebilme arzusu ve tam 53 yıl geriye gidip, annemin sarı kafasını basıp bağrıma bir yudum da olsa o süt tozundan verme isteği.

Geçmişi değiştirebilmek arzusu…

Çocuklar garip varlıklar… Biz yetişkinlere göre küçücük, önemsiz detaylar, onlar için bambaşka anlamlar ifade edebiliyor.

Bazen anne ile babanın yaşadığı bir diyalog. Bazen üçüncü şahısların tavırları. Bazen sadece bir bakış. Bazen bir parça çikolata. Bazen de bir bardak süt tozu.

Bir gün çocuğuma 50 yıl sonra bile hafızasından silinmeyecek ve ona burukluk yaşatacak bir şey yaşatır mıyım diye üzüldüğüm anlar oluyor şimdiden.

Korkuyorum… Şimdiden…

“Bu dünyada en çok beni sevdi. Birinin bu dünyada en çok sizi sevmiş olduğuna inanmak unutulmaz bir histir.” Zerrin Özer, Bir Sarışın Küçük Kız, S.246

24 Temmuz 2006, Pazartesi

* * *

%25′i fiziksel şiddete uğrayan…

Cinayete kurban gidenlerden %40-70′i kocası tarafından öldürülen…

Çocukken cinsel şiddete uğrama ihtimali 4′te 1 olan…

7-9 yaş arasını cinsel şiddet olmaksızın geçirdiyse şanslı sayılan…

5-10 yaş arasında ensest mağduru olan %55′in içinde yer almıyorsa çok şükür diyen…

Uğradığı cinsel saldırıların %75′i tanıdıklarından gelen…

Erişkin dişi insan…

Hatun…

Kadın!

Acil yardım hattını arayan kadınlardan %57′si fiziksel şiddete, %46.9′u cinsel şiddete, %14.6′sı enseste ve %8.6′sı tecavüze maruz kalıyor.

Peki ya arayamayanlar?

Bu tişörtler’in üzerinde Kenan Doğulu, Nilüfer ve Şebnem Ferah’ın şarkı sözlerinden seçmeler var. Capitol’ün birinci katındaki standta 10 Liraya satılıyor ve tüm geliri Mor Çatı’ya gidiyor.

Daha çok kadına ve çocuğa sığınak olabilmek için…

Mor Çatı

İlkokulda yaptığımız gibi katılanlar arasından çekiliş yapacak, herkes kendisine çıkan kişiye bir hediye gönderecekti. Kimse kendisine hediyenin kimden geleceğini bilmeyecekti. Hediye ulaşana kadar merak içinde bekleyecek, hediyenin gelmesiyle birlikte açılan feedde öğrenecektik kimin gönderdiğini. Çekilişin tek şartı, hediyelerin Ispanak sitesinden gönderilmesiydi.

İlk çekiliş 2009 yılı Cumhuriyet Bayramı içindi. Katılım müthişti. Öyle ki, hem Ispanak sitesi yetkilileri hem de satınalmalarda kullanılan kredi kartlarının bağlı olduğu bankalar panik halde alışveriş yapanları aramaya başlamıştı. Bir anda siteden olağanüstü alımların gerçekleşmesi sanırım akıllarına ilk olarak “birileri bizimle dalga geçiyor” fikrini getirmişti. Ispanak yetkilileri ile yaptığım telefon konuşmasında duyduğum “bu kadar yoğun bir satış gerçekleştirmemiştik” lafı da bu tezi doğruluyordu.

Sonrasında 2010 yılına girerken aynı çekilişi bu kez Unicef‘in satış sitesi ile gerçekleştirdik. Her iki çekiliş sonrasında da “Hediyem geldi” diye açılan her feedde yüzüme kocaman bir gülümseme yerleşiyor, kimin gönderdiğini biliyor olmama rağmen o kişinin gelip bir şeyler yazmasını heyecanla bekliyordum.

Bu sene ise 2011 yılını yine Lösev hediyeleri ile karşılayalım dedik. Tam 110 kişi katıldı çekilişe! Önceden Ispanak yetkililerini (Nesil sağolsun:) arayıp “Hazırlıklı olun biz alışverişe geliyoruz” dedik. Bankalar yine hazırlıksızdı elbette, bir kaç arkadaşımızı arayıp, alışverişi kendisinin yapıp yapmadığını sordular yine

Biz, çok güzel bir şey yaptık. Birine (hatta belki hiç yüzünü bile görmediğimiz birine) hediye gönderdik. Hiç tanımadığımız birinden hediye aldık. Üstelik bunun yanısıra, hediyelerimizin geliri ile kimbilir kaç çocuğa umut olduk.

Bir arada olunca, hep beraber kanat çırpınca neler yapabileceğimizi gördük, gösterdik. Bir kelebek etkisi yarattık ve bizim kanat çırpışlarımızın etkisi ile oluşan o fırtına, kimbilir nerelere kadar ulaştı.

Sevgili Ata İsmet Özçelik’e, adreslerin derlenmesi, çekiliş aşaması gibi çok zaman alacak işlerde hızır gibi yetiştiği, iş yoğunluğu arasında ilgilendiği, benden çok emek verdiği için, dahası -mail yoluyla da olsa- daima gülümsediğini ve bu iş yükünden dolayı asla surat asmadığını hissettirdiği için, yanımda olduğu için kocaman teşekkür ederim. Ata olmasaydı, her şey bu kadar tıkır tıkır yürümezdi.

Katılan, destek veren, katılamayan ancak özel mesaj atarak, çağrımızı yayarak desteklediğini belirten herkese bin kere milyon kere teşekkür ederim.  (Aşağıdaki görsellerde hediyesi ulaşan 24 kişinin feedi var, tamamını alamadım buraya )

Sadece Lösemili bir çocuğa umut olduğunuz için değil bu teşekkürüm. Kişisel olarak bana, bir işe yaradığımı da hissettirdiğiniz için.

Sizlere minnettarım. (bir kaç damla tatlı gözyaşı)

Koca bir yıl geçti. Her ne kadar takvim, ajanda değişikliği ve tarih atarken rakam farkından ötesini ifade etmese de artık, insan, ne kazandım, ne kaybettim, ne bekledim, ne buldum demekten kendini alamıyor.

2009 benden çok şeyler götürdü.

Son 10 yıldır, yokuş aşağı boşa almış, kontrolsüzce ve iradem dışında kaptırmış gidiyorken, ve direksiyonu toparlamaya çalıştıkça bir şeylere takılıyor, bir şeyleri eziyorken, 2009 yılında tosladığım o koca duvarla parça parça oldum aslında.

2010 ise afet bölgesi kıvamında geçti. Bir yandan yıkıntıları toparlamaya çalışırken, bir yandan güç kaybettim. Kurtulmak için kucakladığım taşların altında kaldım zaman zaman.

Bana şimdiye kadar hiç kimse “Gerçekten mutlu musun?” diye sormadı.

Sorsalar bile bir nefeste verecek cevabım yok. Mutlu da değilim, mutsuz da. (İtiraf ediyorum belki mutsuzluğa biraz daha yakın olabilirim)

Br şeylerden şikayet ettiğimde ya da uzun yıllar boyunca, yaşıtlarımın cıstak zamanlarında, bir şeyler başarabilmek adına çırpınırken kendimi düşündüğümde, içine düştüğüm çamurumsu Pollyannacılığa bisiktirgit diyesim geliyor.

Evet, yeryüzünde sürü sepet acı vardı. Hastalık vardı, ölüm vardı, yoksulluk vardı. İnsanların, empati bile kurmanıza olanak vermeyecek kadar büyük acıları vardı. Savaşlar vardı, silahlı silahsız, kan dökülen ya da sadece gözyaşları ile geçen…

Ama kötülükler var diye, iyiliklerden vazgeçmek olmazdı ki.

Hakettiğime inandığım bazı şeyleri, haketmedikleri kıymetlerini bilmemelerinden belli olan insanları kıskanamadım bile hiç. Kıskanmak bana göre hep kıskanılan insana zarar verecek bir enerji gibi geldi. Herhangi birinin herhangi bir şeyi kaybetmesine sebep olmaktan çok korktum. Sadece kendime döndüm böyle zamanlarda. Kendimi sorgulamaktan yorgun düştüm.

Şimdi oturduğum bu masada, çok uzakta bir tepenin zirvesine birikmiş karları seyrediyorum.

Ve şuan, bir anda açılan kapının sesiyle sıçrıyorum yerimden.

Bu kadar da hazırlıksızım yeni gelenlere.

Kendi aramızda kikirdeyerek tekrarladık durduk birbirimize o meşhuuuurrr cümleyi.

Adam ol baban gibi eşek olma!

Duruma göre;
Adam ol baban gibi, eşek olma!

Ya da
Adam ol, baban gibi eşek olma!

Yıllarca nerde bir virgül görsem aklıma geldi bu cümle ve elimden geldiğince özen gösterdim noktalama işaretlerine… Bir çeşit takıntı halini aldı bile diyebilirim. Öyle ki yıllardır, çalıştığım kurumda bile, duyuru mektuplarından tutun, gazetelere verilecek ilanlara, basılacak broşür ve kitaplara kadar her bir şeyin baskıdan önceki durağı benim masam oldu.

Ne çeşit bir hazdır ki bu, her defasında elimde kırmızı kalemim, aynen yıllar önce benim kurşun kalem tozuna bulanmış defterimin yapraklarına yapılanı yaptım, elime geçenlere…

Bir zaman insanları, kullandıkları (ya da kullanmadıkları) noktalama işaretlerine göre bile değerlendirme hadsizliğinde bulundum diyebilirim. Hepsinden özür diliyorum huzurlarınızda.

Neden yazıyorum şimdi bunları? Nedir beni tetikleyen? Soracak olursanız bunları, tek bir şey söyleyebilirim: Artık dayanamıyorum!

Noktalama işaretlerinden önce boşluk bırakılmasına… Bakınız ;burada yaptığım gibi … Bilmem anlatabiliyor muyum ?

Aç parantez, boşluk bırak, yazını yaz, boşluk bırak, kapa parantez durumuna… ( işte tam olarak bunun gibi bir şey )

Cümlenin sonuna iki nokta koyulmasına… Bunu o kadar uzun zamandır kendim de yapıyordum ki, kendi kendime sinir olmaya başlamıştım; atlattım şükür. Fakat elimde değildi; tek nokta konuyu tamamen kapatmakta, üç nokta ise ucunu fena halde açık bırakmaktaydı. Oysa iki nokta öyle mi? Bitti mi, bitmedi mi tam belli olmayan, insanda bir garip merak hissi uyandıran bir işaretti, her ne kadar Türkçemizde olmasa da..

Tırnak işareti ile ’denden’ ve kesme işaretlerinin karıştırılmasına…

Büyük Küçük Harf Yazımına Dikkat Edilmemesine…

Turkce klavyesi olmayanlari anlayabilirim ama Turkce klavyesi oldugu hallerde bile Turkce harflerin yazilmamasinin aliskanlik haline getirilmesine…

2 klmeden tasarrf etmk ugrna sozcklerin yrmyamlk yazilmsna; ozellkle smslerde…

-ki ekinin bir türlü doğru yerde kelimeden ayrılmamasına… Kaldıki, bu gerçekten önemli bir mevzudur. Bununla ilgili içimde ki acıyı anlatamam.

Ve son olarak beni en derinden yaralayanı ise;
-de ve -da meselesinin bir türlü çözümlenmemesine… (“Ben de bir kitap var” de ayrı yazılmaz; oysa “bende bir kitap okudum” cümlesinde ayrı yazılmalıdır.) En basit sağlaması -de, -da eki kaldırıldığında cümle yapısı ve anlamı bozulmuyorsa ayrı yazılması gerekiyordur şeklinde yapılabilir.

İşin uzmanı değilim. Dilimi seviyorum. Okumaya da, yazmaya da fena halde aşığım. (Bir şeye karşı fena halde iyi bir his duyulmaz; yanlıştır bu cümle de… Tıpkı son görüşmemiz anormal derecede iyi geçti cümlesinde olduğu gibi…)

Tekrar ediyorum; işin uzmanı değilim.

Fakat özen gösteriyorum.

Okuyorum.

Araştırıyorum.

Okumakla, araştırmakla kalmıyorum; yalvarıyorum!

Biraz daha dikkat!

Lütfen…

***

Periyodik olarak annem cep telefonunu bana getiriyor ve “Bak bakalım kaç kontorüm kalmış” diyor. 25 Liradan az kaldığında yükleyelim diye ısrar edeceği için sürekli “27 lira, 26 Lira 35 Kuruş, 25 Lira 15 Kuruş” vs diyerek atlatıyorum, kıyamam. Ama gerek de yok yani fazlasına… 24.11.2010

***

Ne zaman anneme “Doğumum var” desem, “Kız mı, erkek mi?” diye soruyor. Her iki cevapta da her zaman “Ayyyy ne tatlı” diyor 24.11.2010

***

Teyzem, cep telefonu ile evdeki telsiz telefon karmaşasından dolayı, her bizi arayışında telsizi açıyor numarayı tuşluyor ve sonra tekrar on/off düğmesine basıyor. Her arayışında çaldırıp kapatmış oluyor. Yeniden aramasına fırsat kalmadan annem geri arayıp neden çaldırıp kapatıyorsun diyor, kavga ediyorlar. Biri 65, diğeri 71 yaşında. 7.11.2010

***

Karıncaları uzaklaştırmak için ev dışına (balkona kapı dışına vs) toz şeker koymak gerekirmiş. Evden uzaklaşıp oraya giderlermiş. Bunu yengeme söyleyen annem “ev dışına” demeyi unuttuğu için yengem şuan evde karınca besler halde. Bir de aramış “anne bunlar çoğalıyor” diyor. 4.11.2010

***

Annem nerden duymuşsa duymuş, “Bugün dünya makarna günüymüş” dedi. “Ne pişirdin?” diye sordum. Cevap: “Pilav”. Sisteme karşı direnen bir annem var. 25.10.2010

***

Yazın kilolarca domates alıp doğradıktan sonra buzluğa stoklayan annem, hayatının yatırımını yapmış olmanın haklı gururunu yaşıyor. 17.10.2010

***

Evde arayıp bulamadığım bir şeyin yerini anneme sorduğumda “Ben hiçbir şeye dokunmadım” diye savunmaya geçiyorsa, aradığım şeyden ümidimi kesiyorum.11.10.2010

***

Annem geldi, “Kahve içer misin kızım?” dedi, gözlerim parlayarak “Aaa içerim vallaha” dedim. “Çok kahve içiyosun sen” diye bağırdı, gitti. 4.10.2010

***

Bir sonraki depreme kadar annem her arayanla dünkü depremi konuşacak. Bizi sakın aramayın. 4.10.2010

***

Depremin hemen ardından annem koşarak mutfağa gitti ve makarna yapmış olarak az önce geri geldi, hey Allah’ım ne acayip bir annem var. 4.10.2010

***

Annem aşağıdan zile bastı, “Kim oooo?” dedim, “Beniiim” dedi. “Parola?” dedim, “Eşşolusu” dedi, açtım kapıyı. Artık parolayı hepiniz öğrendiniz. 3.9.2010

***

Teyzem aradı, napıyosun dedi, kahve içiyorum dedim, ayı bile (pandadan bahsediyor) oruç tutuyor dedi. 2.9.2010

***

Pasaport için gidiyorum, beni engellemeyeceğinizi bilsem biyometrik vesikalık fotoğrafımı eklerdim ama, annem bile “Bunu ben doğurmuş olamam” dedi. 2.9.2010

***

Anneme “çok acıktım” dedim, “o zaman perdeleri as” dedi. 21.8.2010

***

Konu komşu geçmiş olsuna geliyor, kapı çalınca annem koşarak gelip yatağına oturuyor. Çünkü annem aslında mutfakta dünürüyle kağıt oynuyor. 30.7.2010

***

Yarın ameliyata girecek keyfi yerinde olsun diye her dediğini yapacağımızı keşfeden annem abarttı. Saatlerdir yengemle bana resmen köle muamelesi yapıyor, yaprak sardık, turşu bile kurduk, 2 güne kadar ben evden kaçabilirim. Yengem de muhtemelen abimi boşar. 27.7.2010

***

Allah evladın da hayırlısı versin diye boşuna söylememişler. Sabah doğuma gitmek için hazırlanırken kedi girmesin diye annemin odasını dışardan kitledim, kapıdan çıkarken açacaktım. Çıkmadan kediyi de kendi odama kitleyip, çıktım. 2 saat sonra komşu aradı. Annem odasının camını kırıp çıkabilmiş dışarı, apartman, mahalleli ayaklanmış. 25.5.2010

***

Ben onu odaya kitledim gittim, o bana kumpir almış. Ana yüreği işte. 25.5.2010

***

Anneme oynasın diye, offline okey yükledim, online oynamak istiyor ama eli henüz yavaş olduğu için millet kızıyor. Oyunun offline olduğunu söyleyemedim, online sanıyor ve bu yüzden açız! “Milleti bırakıp nasıl kalkayım” diyor haklı olarak. #kazdığınkuyuyadüşkerizella 6.5.2010

***

Anneme “başım ağrıyor” dedim. “Havalardandır, yarın cemre suya düşecek” dedi. Ne alaka anlamadım, sanki bana düşecek. 28.02.2010

***

Annem aradı Kanal D’yi aç çabuk Aşkı Memnu’da doğum sahnesi var diyor. Hiç görmemiştim annecim, sağol. 18.02.2010

***

Annem aradı, “sana rakı geldi” dedi. “Daha önce de votka mı gelmişti?” dedi. “Rakı paketinden çıkan kalem benim olsun mu?” dedi. Pakete haftasonu kavuşup fotoğraflayacağım ama kalemi kaptırdık. 9.2.2010

***

Her kar yağdığında annem, karın içinden tünel yapıp nasıl okula gittiklerini anlatıyor 23.01.2010

***

Evde eski bir TV vardı. Atacak yer arıyorduk. Annem hurdacıyı çağırmış. Adam 3 TL vermiş televizyona. 5 TL isteseydin düz hesap olurdu dedim, meğer annem hiç para istememiş ama hurdacı “haram olur” diyerek 3 TL vermiş anneme, o da almış parayı 5.12.2009

***

“Keşke kahvenin yanına kek kurabiye bir şey alsaydık” dedim, annem kek yapmaya başladı. Ne güzel bir insan “anne” denen insan 11.12.2009

***

Ne zaman sinirlensem ya da üzülsem annem patates kızartıyor bana. 23.11.2010

Tüm olanlar olmasaydı,

O gün babam ölmeseydi…

Ne kadarı farklı olurdu hayatımın?

Ve ne kadar daha az ağlardım?

19 yıl önce bugün, çok büyük bir haksızlığa uğradım…

Gözlerim yansa da, halka halka yayılsa da o ateş göz bebeklerime doğru…

Kızarsa da burnum, yutkunmak zor olsa da…

Şu Ankara soğuğunda hatırlasam da bu sokaklarda ilk kez elini tutup yürüdüğümü…

Ağlasam da, hala çok güzel hakkında konuşmak senin!*

* * *

Üşümek Hissetmektir Aslında

Dışarıda ayaz bir soğuk.

17 Aralık 1991

Üşüyorum!

Matematik sınavım var ve ben tüm dünyaya kafa tutarcasına giyinip formamı, bakkalın önünde beklemeye başlıyorum arkadaşlarımı.

Henüz 14 yaşımdayım. Dün gibi hatırladığım, bomboş bir kafayla okula doğru yürümeye başlıyoruz. Öylesine hiçbir şey düşünmüyorum ki o an, tek yaptığım başım dik yürümek. Hani kuyruğu titretmek diye bir deyim vardır ya, kuyruğu asla titretmiyorum. İnsanlara, hayata, gerçeklere, her şeye kafa tutuyorum.

O an acınacak insan olmak o kadar ağır geliyor ki. Aslında biraz da baba lafı dinliyorum, her fırsatta gözlerimin içine bakarak nasihat ediyor, ne yaşarsan yaşa her zaman başın dik yürüyeceksin, ne olursa olsun acınacak insan olmayacaksın, diyor.

Beni bir yetişkin gibi karşısına alıp, nasihat etmesine bayılıyorum. Baş başa araba yolculuklarımızda, dikiz aynasından bakarak yüzüme büyük bir ciddiyetle bana bir şeyler anlatmasını çok seviyorum.

Bana hayattan, insanlardan, duygulardan, değerlerden bahsediyor, benimle sohbet ediyor.

Çok çalış, vazgeçme, sevdiklerine sıkı sıkı sarıl, mücadele et, diyor sürekli.

Yıkılma, dağılma, dağılsan da kimse fark etmeden toparlan, diyor.

Özen göster, derslerine, ileride işine, sevdiklerine, diyor.

Sakin ol, diyor en çok. Sakin ol, sabırlı ol, az konuş, düşünerek konuş, anlamaya çalış. Konuştuğun zamanlar kadar, sustuğun zamanlar da anlamlı olsun insanlar için, diyor.

O benimle konuştukça, ben büyüyorum. Farkında bile olmadan.

Matematik sınavından çıkıp, müdür yardımcısından eve gitmek için izin istiyorum. Nedeni soruyor. Göz bebeklerinin içine içine bakarak, babam öldü, diyorum sadece.

Babam, öldü.

Müdür yardımcısı gözlerini kısarak bakıyor gözlerime, karşımda küçücük kalıyor adam. O ezildikçe durumun karşısında, ben daha bir dikleniyorum. Gidebilir miyim artık, diyorum buz gibi bir ifadeyle.

Biraz kapının önünde beklememi söylüyor. Biliyorum, inanmadı, evi arıyor. Az sonra çıkıp dışarı, elini omzuma atıp, hiçbir şey konuşmadan beni okul kapısına kadar çıkarıyor. Hiç konuşmadan eve doğru yol alıyorum.

Yıllar yıllar geçiyor, kuyruk titredi titreyecek oluyor zaman zaman, hemen toparlıyorum.

Dışarıda ayaz bir soğuk.

17 Aralık 2008

17 Aralık 2009

17 Aralık 2010

∞

Ben o gün bugün, üşüyorum!

Yazmadığım zamanlarda, kimseye çaktırmadan.

Kuyruğu titretmeden, sadece üşüyorum!

Limonu kime uzattığınla doğru orantılı olarak mutlu da olabilirsin aslında…

İçin ısınır belki hem, sıcacık…

Çorbadan mı, ondan mı bilemeden…

Asfaltlar ışıldar…

Yalanlar…

Şimdi ve sonra
Ne zaman
Ankara’ya
kar yağsa

Elim,
Gönlüm,
Çocukluğum…

Buz tutar.