Nasıl da güzel bir kasktı ona aldığım!

Tam istediği gibi, simsiyah, üzerinde omzundan koluna uzanan dövmenin aynısının bulunduğu, özel yapım ve bir köşesinde minicik, aramızda artık parola olan “Nefes Al!” yazan, enfes bir kasktı.

Aslında kıl olmuştuk başlarda birbirimize. Bu yüzden epeyce de ertelemiştik, göz göze gelmeyi. Aynı grubun içinde uzun uzun yok saymıştık birbirimizi. O bana, üzerinde “Nefes Al!” yazan kendi el emeği bilekliği hediye edene kadar da erimedi aramızdaki buzlar.

Çok az kalmıştı yılbaşına ve ben ona aldığım ve özenerek hazırladığım o kaskı, yılbaşı gecesi vermeliydim ona. Her gece sakladığım yerden, dolaptan çıkarıp uzun uzun bakar, heyecanla yerine kaldırırdım tekrar.

Ertelemeye gelmiyor hayat… Ertelemeye gelmiyor hayat… Ertelemeye gelmiyor hayat…

Bilseydim, o tırın bizi “eğlencesine” sıkıştıracağını…

Bilseydim, o kaskı ona vermeme günler kala uçacağımızı bir uçurumdan aşağı…

Bilseydim, ziyaretime gelmesini beklerken, aslında benden binlerce kilometre öteye bir uçağın kargo bölümünde götürüleceğini…

Erteler miydim hiç?

Son kez mutlu etmek için onu…

Belki de o kask başındayken öleceğini bile bile, son kez mutlu etmek için onu, erteler miydim?

Yine de sonsuza dek, inadına “Nefes Al!”