Hangi seneydi hatırlamıyorum. İspanyol paça kotlar modaydı yeniden. Hesap edin işte.

Okuyordum, kendi çapımda. Ve çalışıyordum. Okumaya da çalışmaya da mecburdum. Bir seçim hakkım olsa, daha doğrusu birinden vazgeçmem gerekse, okumayı bırakıp çalışmaya devam edecek kadar ahmak bir ergendim. Okula gittiğimden herkesin haberi vardı, çalıştığımı ise sadece ben biliyordum.

İkisini bir arada yürütmeye çalışırken (üstelik bir yandan da hayatın bin türlü yükü, kayıplar çullanmışken omuzlarıma) hep daha neşeli bir iş yapmak istedim. Kitap satmak, anketörlük yapmak, tekstil ürünleri satan bir firmanın pazarlamacıları için rastgele numaraları arayıp “bilmem kaçıncı kişi olarak kurada sizin numaranız çıktı, hediyemizle beraber tanıtıma gelmek istiyoruz.” demek hiç de beklediğim kadar eğlenceli değildi.

Aradan yıllar geçti. Hem okul hem iş hayatımda köklü değişiklikler yaşadım. Her nasıl olduysa dönüp dolaşıp geldiğim nokta, uzun yıllar sadece çalışma hayatının ardından üstelik, yine hem okuyup hem çalışmak zorunda olmam oldu.

O zamanlar yeni yeni moda olan çocuklar için partievlerinden birinin sahibi arkadaşımdı. Okuldan ve çalışma saatlerimden kalan zamanlarda ek iş aradığımı söyledim ona. Partievinde servise, mutfağa, süslemeye yardımcı olabilirdim.

Arkadaşım bana kostümleri gösterdi ve “istersen partilere de gidebilirsin, hem daha kazançlı olur” dedi.

Bir sürü partide, yüzüm gözüm boyalı, palyaço abla olarak eğlendirdim çocukları. Yılsonu partilerinde ise Noel Abla olarak. Üstelik bu kostümler bir partievinde doğumgünü ya da yılsonu kutlama şansı olmayan bir sürü başka çocuğa da eğlence oldu zaman zaman.

Çocukların bana bakarlarken yüzlerindeki ifade, hep aynıydı. Büyülü bir şeye bakıyormuş gibiydiler. 2-3 yaş çocukları benden korkup ağlıyorlardı sadece. Çocuklar kostümün içindeki “Kerizella Abla’nın” farkında bile değillerdi. Onlar için olağanüstüydüm, özellikle de yılsonu partilerinde Noel Abla iken.

İşin tuhaf tarafı, o kostümlerin içindeyken, ben bile unutuyordum bir Kerizella olduğumu.

Bazı günler çok canım sıkkın olmasına rağmen, hiçbir şey yokmuş gibi davranabilmeyi, kostümlerin arkasına saklanmaya ve çocukların inandıkları yalanlara borçluydum. Ve evet gerçekten de çocukların inandıkları yalanlar esasında gerçeklerdi.

Hayatım boyunca hep sempati duydum ve duymaya da devam edeceğim Noel Babalara, palyaçolara, patates adamlara…