İstanbul’dan uzaklaşmamam ama tatil de yapmam gerekiyordu. Hatta o kadar çok gerekiyordu ki, bir gece ansızın şıp diye karar verip ertesi sabah kendimi yollarda buldum. Her an çalacak bir telefonla İstanbul’a dönme riskini de göze alarak, 8 kaplan gücündeki valizimi aldım ve gittim. O valiz içindeki tertemiz giysilerle geri döndü, orası ayrı.

Tesisten içeri ilk adımımı attığımda henüz farkına varmamıştım ortamın çünkü gece yarısı olmuştu. Giderken kapkaranlık yollarda tırların tacizlerine de (ayarsız farlar, yersiz sollamalar) maruz kaldığımızdan o an için tek derdim yatacak bir yataktı.

Sabah olup uyandığımda (erkenden) gördüğüm manzara karşısında büyülendiğimi söyleyebilirim.

Tesis (Woody Ville – www.woody-ville.net) Şile’den Ağva’ya giderken Akçakese köyünde, nefis bir koyda konuçlanmış, kediler, köpekler, kazlar, ördekler, tavuklar, horozlar, tavşanlar, atlar ve hatta hemen tesisin önünden denize dökülen derede yaşayan kurbağa ve su yılanları ile bana göre yeryüzündeki cennetti. Tertemiz denizi, pırıl pırıl kumsalı ile gönlümü kazanmaya yetecekken, güleryüzlü personeli ve nezih ortamı ile gönlüme taht kurdu diyebilirim.

İlk gün (Cuma idi) çarşaf gibi denizin tadını çıkarıp akşam yemeği için restorana geçtiğimizde, tipik açıkbüfe yemekleri ve sonucunda ishal vakası ile karşılaşacağımı düşündüm. Ancak günler geçtikçe yemeklerin tadına doyamaz, sindirim sistemimin düzenine şaşırır halde buldum kendimi

Hemen bitişiğinde halk plajı girişi ve yine yan tarafından bir kamping alanı olmasından dolayı haftasonu plaj kalabalıktı (bize göre) ancak haftaiçi inanılmaz güzellikteydi. Kocaman dalgalarda (güvenli bir bölge oluşturulmuş ve oranın haricinde yüzünce fırçayı yiyorsunuz:) çocuklar gibi dalgalara hoplaya zıplaya oyun oynamak harikaydı.

Tatilin tam ortasında İstanbul’a gidip 1 gün kalmak gerektiğinden, işlerimizi hallettikten sonra soluğu Polonezköy’de aldık. Nefis ancak hallice bir hesap getiren bir otel ve akşam yemeğinden sonra ertesi sabah kendimizi Akçakese’ye dar attığımızı rahatlıkla söyleyebilirim. Uzun zamandır memlekete hasret kalmış gibi Woody Ville kapısından girer girmez yüzümüzde güller açtı.

Akçakese’ye dönüşümüzde Woody Ville’in yarı fiyatı olan hemen yanındaki Yeşim Kamping’de kalmayı düşündüysek de, odalara bakmaya gittiğimizde karşılaştığımız manzara karşısında iki katı ödemeyi seve seve kabul etmiştik.

Yeşim Kamping odaları itibarı ile Woody Ville ile kıyaslanmayacak olsa da, odaları fena değildi. Ancak resepsiyon masasında (resepsiyon restoranın içindeki bir masadan ibaretti) oturan görevlinin (evet ilgili değil görevliydi) bize önündeki ajandadan tek tek isimleri sayarak yer var mı yok mu diye bilgi vermeye çalışması ile bir kuşku düştü içimize. Tam o sırada kibar bir şekilde “kahvaltı alabilir miyim?” diyen bir kadın müşteriye, tam anlamı ile “biiiiiippppptiiminin” bakışları fırlatıp ters ters “siz oturun o gelir” demesi karşısında şok olduk. Asıl şokumuz kadın arkasını döndükten sonraki tavırları ve bize dönerek “sanki bilmiyoo!” diye söylenmesinden sonra gerçekleşti. Hani neredeyse kadını kahvaltı istedi diye dövecekti. Biz tam koşar adımlarla kaçmaya niyetlenmiştik ki, arka cebinden poposunun şeklini almış ve nemlenmiş bir kartvizit çıkarıp uzattı, üzerine de kurşun kalemle cep telefonunu yazdı. Böylelikle bir kez daha web sitesinin cazibesine aldanmamak gerektiğini anlamış olduk.

Biz de “amaaaan varsın iki katı ödeyelim” diyerek Woody Ville’e geri döndük.

Ağaç evleri, deniz önü evleri, panorama evleri diye (bir de honeymoon evleri var:) adlandırılan odalardan oluşan tesiste, en belirgin özellik sessizlik, sakinlik ve güleryüzdü.

Yemek sonrası Antep’li garsonun kendi yöresine has bir gelenekle peçete içinde yaktığı Türk Kahvesini ikram etmesi ve geleneklerini anlatması, çok küçük bir detay da olsa aklımda kalan en belirgin şeydi diyebilirim.

Çocuklu/çocuksuz, sevgiliyle, aileyle, eşle dostla rahatça gidip kalabileceğiniz, kahvaltısından yemeğine, odasından tesise özel güneşlenme alanına, denizinden kumsalına kadar her şeyi ile son derece memnun kalacağınız bir tesis. Tek kötü yanı öğle yemeklerinin fazlaca pahalı olması, onu da aracınız varsa yakın yerlere giderek çözebilir, böylelikle farklı yerleri de keşfetmiş olursunuz Ayrıca odalarda buzdolabı olması ve buzdolabının otel minibarları gibi değil, gerçekten buzdolabı kıvamında olması, yanınızda yiyecek içecek götürmenize olanak sağlıyor.

Ayrıca, tesise evcil hayvan da kabul ediliyor ki ve tesis sahibi çiftin de 2 köpeği ile tesisin 3 yavrulu anne kedisi son derece misafirperverler

Şu ana kadar ne anlattım ne anlatmadım bilmiyorum, yazıyı yeniden okuduğumda “ben bunları yazmayacaktım, başka şeyler vardı aklımda” diyeceğimden okumadan yayınlamayı düşünüyorum çünkü daha sırada bir kaç yazı daha var.

Unutmadan, tatilde en az yaptığım şey fotoğraf çekmekti. Tatildeyim ya

Tek hatırladığım annemin hediye paketini açtığı an, yüzünde kocaman bir gülümseme ile bana sıkı sıkı sarılmasıydı. O gün annemi o birkaç çengelli iğne ile mutlu edebilmiştim. Yıllar yıllar geçtikten sonra kerametin çengelli iğnelerde değil, bende olduğunu ancak anlayabilmiştim.

Kendi annemden sonra hayat bana pek çok başka anne sayesinde de pek çok şey öğretti. Anneler, her zaman hayatımın merkezinde oldular. Önce çok yakın dostlarım, sonrasında mesleğim gereği, hayatlarının en anlamlı günlerini paylaştığım sırdaşlarım oldular.

Her doğumda, bebeklerini ilk gördükleri an gözlerinde beliren ifadelerle o kadınlar, bana dünyanın daha yaşanabilir bir yer olduğunu anlattılar.

Bazen, kendi doğurmadığı çocuklara anne yüreğini sonuna dek açan annelerden öğrendim evrenin sırrını, bazense asla doğuramayacağı gerçeğini bir kenara bırakıp, karnında değil yüreğinde bir bebek, bir çocuk büyütmenin asaletini gördüm anne dostlarımda.

Bir anne şefkati ile, insan, kedi, kuş, köpek yavrusu farketmeksizin yüreğini, emeğini karşısındakinin ayaklarına seren nice kadınlarda gördüm merhameti.

Anne olsun, olmasın ya da hiç olamayacak olsun, yine de içinde, ta o bebeklik dönemlerinden kalan, oyuncak bir arabayı bile dizinde pışpışlayarak uyutmaya çalışma içgüdüsüdür bizi farklı kılan.

Seneler evvel (kendini, sohbetini pek özlediğim) sevgili hocam Nebi Ceylan’ın bana yazdıklarıyla bitirmek istiyorum.

“Kaç yaşında olursanız olun ve hangi işte çalışıyorsanız çalışın: İster öğrenci, ister ev kadını, ister başka bir işin emekçisi; ister sadece yaşam savaşçısı… Evli veya bekar olun veya dul veya nişanlı, sözlü; hatta çocuk… Bu dünyayı güzelleştirensiniz: Kadın! Ana olsanız da henüz olmasanız da hiç olmayacak olsanız da, Cennet biraz da namusun ta kendisi olan alın terinize saygıdan ve emeğinizin ödülü olarak ayaklarınızın altına serilmiştir; öyle inanıyorum. Annemin, eşimin, kızımın, kız kardeşimin, kız torunumun… ve sizin varlığınız mutluluğumdur. Bütün insanlık gibi ben de gölgenizde yaşıyorum. Sizlere sonsuz sevgi, saygı, minnet!”

Yüreğimizdeki çocuk(lar) hiç terk etmesin bizleri…

ABSOLUT GREEN HOUSE

Joe’nun Tarifi

Malzemeler:
- 5 cl Absolut Original
- 4 adet taze salatalık
- 4 adet büyük fesleğen yaprağı
- ½ misket limonu (8 parçaya bölünmüş)
- 2 parça taze zencefil
- 2 tatlı kaşığı şeker

Yapılışı:
Buz dolu bir kokteyl karıştırma kabında malzemeleri 30 saniye boyunca hızlıca çalkalayın. Karışımı buz dolu bir bardağa ilave edin. Fesleğen yaprağı ve misket limonu ile süsleyerek servis edin.

Kerizella’nın Yorumu:

İlk yudumu aldıktan sonra kendinizi durduramıyorsunuz. Bildiğimiz, mis gibi limonata sanki. Bir dikişte dahi içilebilecek kadar rahat içimi (ancak siz yine de bir dikişte içmeyin bence:)

* * *

ABSOLUT TROPIC

Joe’nun Tarifi

Malzemeler:

- 3 cl Absolut Pears
- 1,5 cl nane likörü
- 2,5 cl ananas suyu
- Yarım elma suyu
- Şeker (elmanın ekşilik derecesine göre şeker miktarını artırabilirsiniz)

Yapılışı:

Buz dolu bir kokteyl kabında malzemeleri 30 saniye boyunca hızlıca çalkalayın. Karışımı martini bardağına boşaltın. Taze nane yaprağı ve elma dilimiyle süsleyerek servis edin.

Kerizella’nın Yorumu:

Absolut Pears, nane likörü ve taze sıkılmış elma suyu… Kadehi alıp uzaklara kaçasım geldi! Bu da bir dikişte içilebilecek türden rahat içimi olan bir kokteyl. Sanırım (bir sonraki tarifini vereceğim kokteyl olmasaydı) bu benim favorim olurdu.

ABSOLUT WHITE RASPBERRI & BLACK PEPPER

Joe’nun Tarifi

Malzemeler:

- 5 cl Absolut Raspberri
- 1,5 cl nane likörü
- 8 adet taze nane yaprağı
- 2 cl limon suyu
- 3 tatlı kaşığı seker
- ½ çay kaşığı karabiber

Yapılışı:

Buz dolu bir kokteyl karıştırma kabında malzemeleri 30 saniye boyunca hızlıca çalkalayın. Karışımı buz dolu bir bardağa dökün. 2-3 karabiber tanesi ve taze nane yapraklarıyla süsleyin.

Kerizella’nın Yorumu:

İşte favorim budur! Karabiberin genzi yakan etkisi muhteşem. Diğerlerine oranla (bu genzi yakma mevzusu yüzünden) içimi biraz daha zor, ancak votka içiyorsam bunun tadını almalıyım derseniz, tam size göre.

ABSOLUT PEACH COLADA

Joe’nun Tarifi

Malzemeler:

- 5 cl Absolut Apeach
- ½ misket limonu
- 1,5 cl hindistan cevizi şurubu
- 5 cl vişne suyu

Yapılışı:

Buz dolu bir kokteyl karıştırma kabında malzemeleri 30 saniye boyunca hızlıca çalkalayın. Buz dolu bir bardağa dökün ve bardağın geri kalan kısmına vişne suyu ekleyin. Taze nane yapraklarıyla süsleyin.

Kerizella’nın Yorumu:

Hindistan cevisini hiç sevmem, kokusu beni çok rahatsız eder. Fakat bu kokteyli Zeynep’in elinden almak için çok uğraş verdim! Gerçekten nefisti, Hindistan cevizi ile bu sayede barış anlaşması imzalamış olduk!

Afiyet olsun!

Bir kere çok eğlenceli, cıvıl cıvıl bir film olmuş. Filme komedi demek doğru olur mu bilmiyorum ama komik bir film. Karakterler cuk oturmuş.

Ata Demirer’in şivesi, mimikleri, Demet Akbağ’ın Bir Demet Tiyatrodan bu yana bildiğim ve çok beğendiğim “şarkıcı kadın” halleri çok sevimliydi. Aynı zamanda çok da başarılıydı her ikisi de.

Hüseyin Badem karakterinin (Ata Demirer) klarnet çalışına hayran oldum, gerçekten çalıyor gibiydi ve acaba gerçekten çalıyor mu diye düşünürken az önce kamera arkasında gördüm ki, bir klarnet üstadından yardım alıyordu. Emin olmamakla beraber sanırım gerçekten çalıyordu (ne çok çalıyor dedim)

Çok uzun uzun söyleyecek bir şeyim yok aslında. Esprileri, samimiyeti, eğlenceli oluşu ile benim için gerçekten seyretmeye değecek filmlerden bir olmuş.

Bir kez daha seyretmek istiyorum açıkçası

Eğlenmek istiyorsanız, gülmek istiyorsanız gidin seyredin be ya!

*Yazının başlığını sadece filmi seyredenler anlayacaklardır

Ayrıca filmin web sitesi: www.eyyvaheyvah.com

Ancak gel gör ki geçen gün bırakamadım. İçtiğim alkollü bir içecek değildi sanki. Joe Maccanta adındaki gencecik bir çocuk(!) Türkiye’ye gelmiş, mixologmuş (yalan yok, ilk duyduğumda, mixolog da ne yahu, meslek uydurmuşlar eheheh dedim, fakat Joe hazırladığı kokteyller ile beni utandırdı). Biz de Absoluy Türkiye’nin misafirleri olarak, Joe ile Taksim House Cafe’de buluştuk.

Aslında kısacık da olsa önce Joe’dan bahsetmek istiyorum. Çok eğlenceli, güleryüzlü ve mütevazı bir genç. Genç genç diyorum ikide bir çünkü henüz 20′li yaşların başında. Önce biraz sohbet ettik, sonra bize Absolut FF adında enteresan bir kitap gösterdi. Kitapta aklım kalmadı değil. İçinde kokteyl tarifleri ve kokteyl yapılırken çekilmiş fotoğraflar vardı.

3 farklı kokteyl yaptı ve yapım aşamasında birbiri ile alakası olmayan malzemeleri hayretler içinde seyrettim. Yıllardır ne zaman votka içmek istesem dayadılar votka-portakal ya da votka-vişne karışımını. Meğer içkinin tadını almıyormuşum. Joe da olmasa mevzuya asla uyanamayacaktım!

İlk kokteyl bildiğin limonata idi. Lıkır lıkır içip 10 dakika sonra etkisini görüyorsun. (Gel gel gümüle gel moduna geçiş)

İkinci kokteyl ise, Armut, yeşil elma…… Tarifin tamamını hatırlayamadım şimdi, zira ilkinden yaklaşık 15 dakika sonra yapıldığından bende gümüle modu hakimdi, ama yakında (değil mi Tulû?) tarifler gelecek ve buradan paylaşacağım.

Üçüncü kokteyle gelince, en enteresanı buydu. İçinde karabiber vardı ve karabiberin insanın genzini yakan hissi çok iyiydi.

Aslında dördüncü kokteyl de vardı. O biraz bonus oldu bize. Zeynep harika olur dedi, bense Hindistan cevizi sevmediğimden olmaz dedim.

Joe ise sadece güldü ve hazırlamaya başladı. Sonuç: Zeynep bıraksa da ben içsem düşünceleri ve House Cafe’den çıktıktan sonra İstiklal’de her önüme gelene “merhaba” diyerek yürümem!

Giderken çok emin değildim açıkçası, ancak zamanın nasıl geçtiğini anlamadım. Kokteyller, Zeynep ve Erkin’le vakit geçirmek, Joe ile ve Absolut Türkiye ekibi ile tanışmak harikaydı. Kokteyllerin tesirini tam olarak anlatabilmesi için yanda duran yamuk kadrajı özellikle düzeltmiyorum, hıck!

Joe bir daha Türkiye’ye gelirse mutlaka bizi arasın!

Aslında hayatım boyunca bir aradayken en çok güldüğüm insanlardan desem abartmış olmam.

Bana göre oldu olası bir arada bu ikisi. Oldu olası birlikteler. Hani bir elmanın iki yarısı tabiri vardır ya, işte onlardan biri Cankız’la Roda.

Onlarla bir arada olmayı seviyorum, onların bir arada olmasını seviyorum. Mutlulukları katmerlenerek sürsün sürsün sürsün sürsün sürsün sürsün sürsün…. Ben daha uzun yıllar fotoğraflarını çekebileyim mutluluklarının…

Ama her masalda böyle olmuyor işte. Bazı masallarda prensesler (bak Kerizella demiyorum) o incecik ve yüksek topuklularla salına salına dans ederler. Prensler vraklamaz. At arabalarını itler çekmez ve zaten araba da dönüşmez kabağa falan. Böyle bir masalın kahramanları onlar. Kendi masalları içinde, kendi balolarında gül gibi geçinip gidiyorlar. İnsana hem umut, hem gurur veriyor böylesi (ben neden gururlanıyorsam?)

Bugün, hem de tam bu saat onların tanışma yıldönümleri. Masallarının yıldönümü! Ve Cihan, Seviye’ye 7. tanışma yıldönümlerinde 7 farklı blogdan kutlama şenlikleri yapıyor. Sosyal medyanın bana getirdiği güzelliklerden biri olan bir masalın iki kahramanı bu çifti pek seviyorum. Uzun yıllar daha, coşkuyla, heyecanla, sevgiyle kutlayacakları, nice nice yıldönümleri olsun istiyorum.

Ve bizim masallarda hiç göremediğimiz ama tahmin ettiğimiz sonunun da sonunu diliyorum onlara, boy boy veliahtlar!

Belki de uyandın, su içiyorsun gözlerin kısık, belki yorganı çektin boğazına kadar, şimdi, tam şuanda.

Birkaç saat sonra çalacak telefonun, uyanıp uzanacaksın başucunda duran bardağa ve ilaçlarına. Kulaklarımda yankılanacak fısıldayan sesin uzaktan…

Uyanacaksın yeni güne, güzelliklere ve biliyorum ilk düşündüğün şey, telefonundaki mesaj olacak, yüzünü güldüren…

“………….”

Ne zaman ödüllü bir filme heveslensem, böyle kedinin kuma bulanmış boku gibi çıkarım salondan. O kadar sıkıcı, o kadar anlamsız olur ki. Evet abi, anlamıyorum ben sanattan falan, hödüğün tekiyim.

Ama söz konusu ön gösterim olunca insan hem kendini özel hissediyor (n’alakaysa?) hem de organizasyon arkadaş buluşmasına dönüşünce hoplaya zıplaya gidiverdim.

Peşinen söyleyeyim bundan sonrası sıpoylır içerebilir, vaaytt topuğun kırıla neden anlattın filmi diyeceksiniz, hemen şu dakika çekin gidin blogumdan.

Film, Galata’da bir camiye müezzin olarak atanan Musa ile, caminin lojman niyetine kullandığı dairenin, hemen yanındaki dairede oturan, eski bir rahibeye bakan ve kilisenin himayesinde yaşayan Clara’nın küçük ama sevimli hikayesini anlatıyor. Şimdi seyredenler diyecekler ki, bre kalpsiz Kerizella, neresi sevimliydi hikayenin, mal gibi kız çekti gitti, müezzin de malak gibi dudak titretti ardından. Olsun, sonu ayrılık da olsa, içinde sevgi olan her şey sevimlidir, dokanmayın bana.

Musa, acayip tatlı bi karakter. Böyle saf, salak bi hali var. İstanbul’a gelir gelmez karşısına çıkan ilk kıza abayı yakmış. (Hem de bahtsızlığa bak ki kız bildiğin prehibe -bu rahibe olmaya hazırlanan manasında az önce arka cenahımdan uydurduğum terimdir-) Clara’ya gelince (yani bizim prehibe oluyor bu) pek bir sessiz, hanım hanımcık, işinde gücünde, evinden kilisesine, kilisesinden evine giden gelen, vefalı bir kızcağız. Prehibeyi oynayan da Görkem Yeltan bu arada, bayılırım kendisine, tam prenses olucak kız.

Film boyunca, kah aba altından, kah açık seçik esprilerle insan zamanın nasıl geçtiğini anlamıyor. Yani öyle ağız dolusu, ulu üstad (!) Recep İvedik gibi üç sıra öndekinin ensesine tükürük saçarak gülmüyorsunuz elbette. Fakat filmden çıktıktan sonra bile, bir kaç nokta, tatlı tatlı tebessüm ettirmeye devam ediyor. Haa, son karedeki “noluyo laaaan” hissiyatını atlattıktan sonra tabii…

Şimdi puştun önde gideni olup sonunu söylemek vardı ama, yok o kadar ileri gitmem merak etmeyin.

Sadece şu kadarını belirteyim, acayip şekilde Uzak İhtimal 2′nin çekilmesini istedim ben. Böyle diziler vardır ya, güm diye, en can alıcı sahnede biter ve gerçek hayatta 5 saniye süren sahne 25 dakikada anlatılır seyirciye, aynen öylesi bir “haydaaa” hissiyle bitiyor. Ve itiraf etmeliyim ki, bu bitiş filmin en güzel noktalarından biriydi bana göre.

Şimdi yapımcı gelse, bana Uzak İhtimal 2′yi sen yaz, biz çekelim dese, Musa’ya olan aşkına yenik düşen Clara’ya bi Eşhedü’lü replik yazar, Clara’nın hasretiyle yanan Musa’ya bir Pazar ayininde hac çıkarttırır, yine de kavuşturmazdım ikisini.

Çünkü bazı aşklar, uzak ihtimallerle yaşar.

Bayramdan öncesine ait. B.Ö. ve B.S. diye iki etiket ve kategori daha çıktı bana bu sayede.

Yazmak ne kadar da zor geliyor şimdi hissettiklerimi. Güzel şeyleri yazmak zor, anlatamıyor insan. Oysa kimbilir, neler yazacaktım bu başlık altında, canım yanıyor olsaydı, garip…

Dışarıda başıboş bir sokak köpeği havlıyor.

Hava serin, üşüyorum. Az önce söndürdüm son sigaramı ve daha serin bir havada, sigara içerken o kadar da üşümediğimi anımsadım birden.

Masamda minicik bir çiçekten kalıntılar var. Pembe! (Kalıntılar çünkü kedi yedi bir kısmını)

Ve biliyor musun? Hiçbir şey geçmeyen zamanı bu kadar yaşanılır kılmamıştı daha önce…

Ve hiç beklememiştim bu kadar günlerin çabucak geçmesini…