Yani salak değilse…
Anlamışsa aslında ilk okuduğunda…
Ve aslında yazılmasına bile gerek yoksa, zaten biliyorsa, hissediyorsa yazılanı…
Hatta cümlenin aynısını kendisi de kurmuşsa küçücük bir “de” eki ile…
Dönüp dönüp kaç kez okur yeniden ve bir daha, bir daha?
Ve neden?

Şimdi gece ya mesela, hem orada hem burada… Aynı göğün altındayız ya.
Ben mesela bir yıldız yakalayıp avuçlarımla, öpsem onu dudaklarım yanmadan.
Sonra fırlatsam sana doğru, senin gecene mesela.
Mesela, o kadar da güçlü olsa kollarım, bir gülle atar gibi atsam yıldızı sana.
Ya aya çarpar, ya takılır bulutlara.
O yüzden romantik olamayacağım kalp atışım.
Affet, sakarlık ruhumda…

“Acıktım”, dersin kendi kendine. Ya da “Saat kaç acaba?”, belki de “Bugün günlerden neydi?”
“Kediler acıkmıştır.”
“Hava da pek sıcak!”
“Günaydın, kendim…”
“Bi kahve yapayım hemen.”
“Sigaram nerede?”
“Zor bir gün olacak bugün.”
“Eyvah, geç kaldım.”
“Uff, ne kadar çok uyumuşum.”
Ben…
Ben bu sabah uyandım, seni düşündüm…
Kediden, kahveden, sigaradan, açlığımdan, zamandan önce.
Nefes alıp almadığımı düşünmeden bile…

“Yanında” dedim…
-Aslında yanında da değildim ya, onca uzağa rağmen-
“Özgürüm,
ve heyecanlı.
Bir de komik.
Ve hatta güzel bile…”
Ve gülümsedi biliyorum bana şunları yazarken:
“Hepsisin sen.
Altına kaçırtacak kadar komik,
yağmurda deliler gibi koşacak kadar özgür,
bir bebek gibi heyecanlı,
ve başka bir güzelsin ki.”
- – -
Sevmek istedim,
daha önce hiç kimseyi sevmemiş gibi…

Uzun zamandır (hem de o kadar uzun zamandır ki, anlatsam inanmazsınız) sesini duymadığım birinin sesini duydum.
Şimdi özlediğim, çok özlediğim o sesi hatırlamaya çalışıyorum.

Kötü değil halet-i ruhiyem, öyle bir denk geldi sadece…
İtiraf: şu aralar dans etmekteyim baloda…