İstanbul’dan uzaklaşmamam ama tatil de yapmam gerekiyordu. Hatta o kadar çok gerekiyordu ki, bir gece ansızın şıp diye karar verip ertesi sabah kendimi yollarda buldum. Her an çalacak bir telefonla İstanbul’a dönme riskini de göze alarak, 8 kaplan gücündeki valizimi aldım ve gittim. O valiz içindeki tertemiz giysilerle geri döndü, orası ayrı.

Tesisten içeri ilk adımımı attığımda henüz farkına varmamıştım ortamın çünkü gece yarısı olmuştu. Giderken kapkaranlık yollarda tırların tacizlerine de (ayarsız farlar, yersiz sollamalar) maruz kaldığımızdan o an için tek derdim yatacak bir yataktı.

Sabah olup uyandığımda (erkenden) gördüğüm manzara karşısında büyülendiğimi söyleyebilirim.

Tesis (Woody Ville – www.woody-ville.net) Şile’den Ağva’ya giderken Akçakese köyünde, nefis bir koyda konuçlanmış, kediler, köpekler, kazlar, ördekler, tavuklar, horozlar, tavşanlar, atlar ve hatta hemen tesisin önünden denize dökülen derede yaşayan kurbağa ve su yılanları ile bana göre yeryüzündeki cennetti. Tertemiz denizi, pırıl pırıl kumsalı ile gönlümü kazanmaya yetecekken, güleryüzlü personeli ve nezih ortamı ile gönlüme taht kurdu diyebilirim.

İlk gün (Cuma idi) çarşaf gibi denizin tadını çıkarıp akşam yemeği için restorana geçtiğimizde, tipik açıkbüfe yemekleri ve sonucunda ishal vakası ile karşılaşacağımı düşündüm. Ancak günler geçtikçe yemeklerin tadına doyamaz, sindirim sistemimin düzenine şaşırır halde buldum kendimi

Hemen bitişiğinde halk plajı girişi ve yine yan tarafından bir kamping alanı olmasından dolayı haftasonu plaj kalabalıktı (bize göre) ancak haftaiçi inanılmaz güzellikteydi. Kocaman dalgalarda (güvenli bir bölge oluşturulmuş ve oranın haricinde yüzünce fırçayı yiyorsunuz:) çocuklar gibi dalgalara hoplaya zıplaya oyun oynamak harikaydı.

Tatilin tam ortasında İstanbul’a gidip 1 gün kalmak gerektiğinden, işlerimizi hallettikten sonra soluğu Polonezköy’de aldık. Nefis ancak hallice bir hesap getiren bir otel ve akşam yemeğinden sonra ertesi sabah kendimizi Akçakese’ye dar attığımızı rahatlıkla söyleyebilirim. Uzun zamandır memlekete hasret kalmış gibi Woody Ville kapısından girer girmez yüzümüzde güller açtı.

Akçakese’ye dönüşümüzde Woody Ville’in yarı fiyatı olan hemen yanındaki Yeşim Kamping’de kalmayı düşündüysek de, odalara bakmaya gittiğimizde karşılaştığımız manzara karşısında iki katı ödemeyi seve seve kabul etmiştik.

Yeşim Kamping odaları itibarı ile Woody Ville ile kıyaslanmayacak olsa da, odaları fena değildi. Ancak resepsiyon masasında (resepsiyon restoranın içindeki bir masadan ibaretti) oturan görevlinin (evet ilgili değil görevliydi) bize önündeki ajandadan tek tek isimleri sayarak yer var mı yok mu diye bilgi vermeye çalışması ile bir kuşku düştü içimize. Tam o sırada kibar bir şekilde “kahvaltı alabilir miyim?” diyen bir kadın müşteriye, tam anlamı ile “biiiiiippppptiiminin” bakışları fırlatıp ters ters “siz oturun o gelir” demesi karşısında şok olduk. Asıl şokumuz kadın arkasını döndükten sonraki tavırları ve bize dönerek “sanki bilmiyoo!” diye söylenmesinden sonra gerçekleşti. Hani neredeyse kadını kahvaltı istedi diye dövecekti. Biz tam koşar adımlarla kaçmaya niyetlenmiştik ki, arka cebinden poposunun şeklini almış ve nemlenmiş bir kartvizit çıkarıp uzattı, üzerine de kurşun kalemle cep telefonunu yazdı. Böylelikle bir kez daha web sitesinin cazibesine aldanmamak gerektiğini anlamış olduk.

Biz de “amaaaan varsın iki katı ödeyelim” diyerek Woody Ville’e geri döndük.

Ağaç evleri, deniz önü evleri, panorama evleri diye (bir de honeymoon evleri var:) adlandırılan odalardan oluşan tesiste, en belirgin özellik sessizlik, sakinlik ve güleryüzdü.

Yemek sonrası Antep’li garsonun kendi yöresine has bir gelenekle peçete içinde yaktığı Türk Kahvesini ikram etmesi ve geleneklerini anlatması, çok küçük bir detay da olsa aklımda kalan en belirgin şeydi diyebilirim.

Çocuklu/çocuksuz, sevgiliyle, aileyle, eşle dostla rahatça gidip kalabileceğiniz, kahvaltısından yemeğine, odasından tesise özel güneşlenme alanına, denizinden kumsalına kadar her şeyi ile son derece memnun kalacağınız bir tesis. Tek kötü yanı öğle yemeklerinin fazlaca pahalı olması, onu da aracınız varsa yakın yerlere giderek çözebilir, böylelikle farklı yerleri de keşfetmiş olursunuz Ayrıca odalarda buzdolabı olması ve buzdolabının otel minibarları gibi değil, gerçekten buzdolabı kıvamında olması, yanınızda yiyecek içecek götürmenize olanak sağlıyor.

Ayrıca, tesise evcil hayvan da kabul ediliyor ki ve tesis sahibi çiftin de 2 köpeği ile tesisin 3 yavrulu anne kedisi son derece misafirperverler

Şu ana kadar ne anlattım ne anlatmadım bilmiyorum, yazıyı yeniden okuduğumda “ben bunları yazmayacaktım, başka şeyler vardı aklımda” diyeceğimden okumadan yayınlamayı düşünüyorum çünkü daha sırada bir kaç yazı daha var.

Unutmadan, tatilde en az yaptığım şey fotoğraf çekmekti. Tatildeyim ya

Neyse gelelim konuya. Önce hemen Bahriye’nin ta doğum günümden bu yana bana iletmeye çalıştığı ve bu uğurda sürekli çaba sarfettiği inekli sabunluk ile inek kumbaramı çıkardım çantamdan. Kumbarayı çalışma masamın üzerine koydum. İlk siftah paralarını atan Bahriye ile Erkin’in, kumbarayı uzatıp “siftah atın” demem üzerine şaşkınlıklarını düşünüp, gülümsedim. (Bu arada kumbara yazarken çok zorlandığımı fark ettim şu an, sürekli yanlış yazıyorum, eee bünye para biriktirmeye alışkın olmayınca, ilgili kelimeleri yazmakta da zorlanıyor doğal olarak, kumbra, kurbara, kumraba….)

Efendim hemen ardından, kargo ile gelen paketlerden birini açtım. Sevgili Özlem’in el emeği eşeklerin hası İyor Efendi, magnet olarak tüm sevimliliği ile karşımda duruyordu.

Ve yanında elbette Kerizella Bıyığı! Bıyığı takıp fotoğraf çekmeyi çok denedim ama hepsi o kadar başarısız oldular ki, negatifleri bile yaktım!

Sonra sıra geldi diğer pofuduk paketi açmaya! İşte bir inek daha! Aslında bundan da haberdardım ama kanlı canlı (!) karşımda görünce sevinçten kendi çapımda bir tamtam dansı yaptım (tamtam dansı sevinince mi yapılıyordu?) Sevgililer günü hediyesi olarak bizzat sipariş vererek istediğim usbden ısıngaçlı inek figürlü yastığım pek güzel billahi, inek koleksiyonuma bir gün gerçeğini de eklemek ümidi ile kendisini hırsız kedinin patilerinden alıp güvenli bir yere kaldırdım (kedi uyuduğunda kullanacağım.)

Doğumgünümmüş gibi oldum bir anda bir sürü paket açınca, bir mutlandım anlatamam. Bunu kutlamalıyım diye düşünürken, en sona sakladığım kutuya uzandım.

Annem kutudan çıkan kalemi çoktan hacılamıştı. Bir süreliğine ödünç istedim kalemi, fotoğrafını çekeyim geri vericem diye zor ikna ettim! Kutu öyle güzel ki, içi dışı falan, insan içmeye kıyamaz, hani hep böylece saklasam diye geçiyor insanın aklından. Özellikle isme yazılmış küçük karta ve yanındaki poster kıvamındaki büyük karta bayıldım, çizimler zaten harikaydı.

Kendimce fotoğraflarını çektim, içmeden önce içtikten sonra diyerek, eğlendim birazcık. (Ama henüz içmedim, sevgililer gününü çalışarak geçirdiğim için, içmeye fırsat olmadı, o yüzden paketi bu hafta doğumgünü olan abime hediye etmeyi düşünüyorum. Tamam, komple hediye etmem, zaten kalem annemde, kutu ve kartlar benim olur, şişe abimin, kadehler yengemin… Ama şişeyi geri almak isterim, zira harika yağ şişesi olabilir:)

Bitti.

Sinirden, hırstan, üzüntüden dişlerimi sıktığım için mi yoksa yapısal mı tam olarak bilmiyorum, ancak ilk olarak annemin beyin ameliyatı olduğu gün, durduk yere, öylece otururken hastanenin bahçesinde “şakır şakır” kanamaya başlamıştı diş etlerim.

Nasıl berbat bir duygu olduğunu anlatamam. Halen zaman zaman üzüldüğümde yaşadığım bu durum bana, sıcak, soğuk hatta ne yazık ki bazen tatlı yiyecek ve içeceklerde nefis bir diş hassasiyeti armağan etti.

Lafın özü, az önce eve geldim ve bir de ne göreyim masamda bir paket. Colgate göndermiş. (Laf aramızda biraz dişlerimi sıkarak geldim eve, canım sıkkındı.) Bu bir işaret mi dedim hemen ve paketi açtım.

Sanırım gerçekten işaretti Colgate bana, hassas dişler için yeni Colgate Sensitive Pro-Relief ürününü göndermiş. Diş macunu ve ağız gargarasından oluşan harika bir kit. Ağız gargarası zaten hem sürekli mobil olduğumdan hem de sigara içtiğimden sürekli kullandığım bir üründü. Şimdi bu ürünün hassas dişler için özel olarak üretilmiş olanını kullanmak çok daha iyi olacak.

Aslında hayatım boyunca bir aradayken en çok güldüğüm insanlardan desem abartmış olmam.

Bana göre oldu olası bir arada bu ikisi. Oldu olası birlikteler. Hani bir elmanın iki yarısı tabiri vardır ya, işte onlardan biri Cankız’la Roda.

Onlarla bir arada olmayı seviyorum, onların bir arada olmasını seviyorum. Mutlulukları katmerlenerek sürsün sürsün sürsün sürsün sürsün sürsün sürsün…. Ben daha uzun yıllar fotoğraflarını çekebileyim mutluluklarının…

Ama her masalda böyle olmuyor işte. Bazı masallarda prensesler (bak Kerizella demiyorum) o incecik ve yüksek topuklularla salına salına dans ederler. Prensler vraklamaz. At arabalarını itler çekmez ve zaten araba da dönüşmez kabağa falan. Böyle bir masalın kahramanları onlar. Kendi masalları içinde, kendi balolarında gül gibi geçinip gidiyorlar. İnsana hem umut, hem gurur veriyor böylesi (ben neden gururlanıyorsam?)

Bugün, hem de tam bu saat onların tanışma yıldönümleri. Masallarının yıldönümü! Ve Cihan, Seviye’ye 7. tanışma yıldönümlerinde 7 farklı blogdan kutlama şenlikleri yapıyor. Sosyal medyanın bana getirdiği güzelliklerden biri olan bir masalın iki kahramanı bu çifti pek seviyorum. Uzun yıllar daha, coşkuyla, heyecanla, sevgiyle kutlayacakları, nice nice yıldönümleri olsun istiyorum.

Ve bizim masallarda hiç göremediğimiz ama tahmin ettiğimiz sonunun da sonunu diliyorum onlara, boy boy veliahtlar!

Belki de uyandın, su içiyorsun gözlerin kısık, belki yorganı çektin boğazına kadar, şimdi, tam şuanda.

Birkaç saat sonra çalacak telefonun, uyanıp uzanacaksın başucunda duran bardağa ve ilaçlarına. Kulaklarımda yankılanacak fısıldayan sesin uzaktan…

Uyanacaksın yeni güne, güzelliklere ve biliyorum ilk düşündüğün şey, telefonundaki mesaj olacak, yüzünü güldüren…

“………….”

O kadar!

Ve asırlar da geçse unutulmayacak saçlarımı taraman ellerinle…

Sevgilim, sıcak ekmeğim, ahududum, ruhum,

Kal benimle…

Önce her zamanki gibi yarım yamalak dinledim, sonra tek bir cümlesine takıldım. O tek cümle, sürükledi beni şarkının içine. Daldım, daldım, daldım, çıkamadım saatler boyunca.

* * *

Güldü Sadece

Bir aşk düşmüş gökyüzünden
Kimbilir ne kadar uzak
Yoksa yasak mı bana aşkı yaşamak…

Renkler düşmüş gökyüzünden
Baksana ne kadar uzak
Bir gökkuşağı bile yok yakınımda…

Getirdim rüyalarımı
Güldü sadece…
Getirdim yalnızlığımı
Güldü sadece…

Zihin düşmüş gökyüzünden
Kimbilir ne kadar uzak
Sensiz düşünmek yetmiyor bana…

Zaman düşmüş gökyüzünden
Baksana ne kadar uzak
Beklemek getirir mi seni bana?

Dinlemek için buraya

Hani alırsın bir kitabı eline, kapağında başlar merakın ve bir nefeste bitirmeyi istemekle, hiç bitmesin diye günlere bölüşün gibi.

Satır satır okuyorum, ama satır araların daha çok çekiyor ilgimi. Garip, karalamak istiyorum sayfalarını, bazı kelimelerinin altını çizmek istiyorum kıpkırmızı bir kalemle. Sayfaların uçlarını kıvırmak, kendimden birşeyler katmak istiyorum bazen.

Kavrayıp ve yaslayıp göğsüme bir kitap gibi, yürümek istiyorum uzun uzun okuduklarımı ve okuyacaklarımı düşünerek. Ölesiye merak ediyorum seni, satırlara hasret kalmış gibi.

Bir solukta ama her dediğini anlayarak. Ve saklanmak istiyorum bazen bir kitap ayracı gibi sayfalarına.

Kamuflaşk olup, bakalım mı uzun uzun denize? Gelir misin benimle?