Babam, tedirgin, heyecanlı, şaşkın bir ifade ile bir kez daha baksaydı bana ilk kez.

Bir kez daha minik minik kıyafetlerim olsaydı ilk kez giyeceğim.

İlk kez ağlasaydım avaz avaz, “iyidir, ciğerleri açılıyor” diye teselli etselerdi annemi bir kez daha.

Keşke bir daha doğma şansım olsaydı.

İlk kez doğuyormuşum gibi yaşamaya başlasaydım bir kez daha.

Annem, babam ve ben…

Sonra vizyona girsin ve sen ha gittim ha gidicem derken, bir gün bir de bak ve gör ki, kala kala Bağcılar’da kalmış gösterim sadece.

Kaderine lanet ederek, yaşamaya devam et.

Aklından çıkarama seyredememiş olmanın acısını.

Sonra hiç umudun yokken, dvdsi geçsin eline (Korsana hayır! Yetişebilseydim gidecektim topuğum kırılsın ki!)

Otur ve seyret cin cin gözlerle.

Testere 5 yüzünden merak ettiğim bir sürü sorunun yanıtını buldum Testere 6′da, amma velakin merak ettiklerime yenileri eklendi. Film bittiği an kendi kendime “Haydaa şimdi de işin yoksa 7′yi bekle” dedim.

Yer yer önceki serilerden biraz daha kanlı olmuş ve evet her seri filmde olduğu gibi serinin ilk filminin tadı bulunmuyor bunda da. Ama yine de -meraklısına- keyifle izlenecek, yine güzel kurgulanmış bir film olmuş.

Açıkçası Testere 5′te tadına doyamadığım sahne geçişlerini aradı gözlerim. Ancak yukarıda da dediğim gibi merak ettiğim pek çok sorunun cevabını bulduğumdan o kadar da önemsemedim.

Şimdi ben yine 2010 Ekim’i bekliyorum Testere 7 için. Umarım zamanında vizyona girer ve umarım bu kez yeniden sinemada seyretmenin tadına varırım.

Not: Manyak değilim.

Not’a not: Tamam biraz manyak olabilirim ama cani değilim.

Uğraştım, savaştım, küstüm, barıştım.

Ağladım, güldüm, büyüdüm.

Sevdim, sevildim, sevdiğimi hep anladım, sevilip sevilmediğimi bazen.

Kırdım, kırıldım, üzdüm, üzüldüm.

Süzüldüm.

Öldüm, dirildim.

Terk ettim, terk edildim, affettim, affedildim mi bilemedim?

Konuştum, sustum, sustukça daha çok duruldum.

Korktum, sindim, sildim.

Baktım, gördüm, sarıldım.

Baktım, göremedim, bıraktım.

Yandım, yanıldım, uyandım.

Bölündüm, dağıldım, çoğaldım.

Koştum, düştüm, kalktım.

Yoğruldum, anladım.

Anlattım, yoruldum.

Doğdum, büyüdüm, yaşadım.

32′lik bir Kerizellayım!

Belki de uyandın, su içiyorsun gözlerin kısık, belki yorganı çektin boğazına kadar, şimdi, tam şuanda.

Birkaç saat sonra çalacak telefonun, uyanıp uzanacaksın başucunda duran bardağa ve ilaçlarına. Kulaklarımda yankılanacak fısıldayan sesin uzaktan…

Uyanacaksın yeni güne, güzelliklere ve biliyorum ilk düşündüğün şey, telefonundaki mesaj olacak, yüzünü güldüren…

“………….”

Uyku’n senin olsun, rüyaların benim…

İyi geceler özlediğim…

Sonra duvarlardaki fotoğraflara, masmavi bir Vosvos vardı birinde, sevmiştim.

Koltuklar biraz rahatsız ve aslında hiç yansıtmıyorlardı tarzımı, pek fikir de beyan etmemiştim aslında alırken, olsun, alışmıştım.

Kitaplarımın sayfalarında çizikler, karalamalar, notlar vardı, sıçmıştım içlerine yaza yaza ama, kişiselleştirmiştim.

Durdum kapıda, son kez.

Her sabah ve her akşam ayakkabılarımı giyerken ve çıkarırken güç aldığım o ayakkabılığa dokundum belli belirsiz, ama kararlı.

Tavana, duvarlara, kapılara, halılara, tabaklara, bardaklara, kitaplara baktım. Gözüme ilişti Alpi’nin oyuncağı, tırtık tırtıktı. Telaşla bi onu attım sadece cebime.

Çıkmak üzereyken tam, aklıma geldi, küpelerimi çıkardım kulaklarımdan. Ayakkabılığın üzerine bıraktım ayrı ayrı.

Çıktım, yepyeni bir hayata ve dımdızlak.

Sıfırdan başlamaya ve kaygılı.

Yeniden doğmaya ve ürkek.

Çıktım, başladım yeni hayata, kaygılı ve ürkek. Doğdum, ümitlerle. Başardım, sıfırdan!

“Bisiktirgit” dedim, gittim kendime…

Kendime vardım.

Bin kere gittin o baloya, bin kere kaldın ortada, saldırıya uğramış gibi yırtık pırtıklarla, bi yanda kabak bi yanda köpekler.

Bi kere de vaktinde çık git evine…

İnsan hiç mi akıllanmaz yahu?