Olsaydı da, annemle bir kez daha ilk kez karşılaşsaydım.
Babam, tedirgin, heyecanlı, şaşkın bir ifade ile bir kez daha baksaydı bana ilk kez.
Bir kez daha minik minik kıyafetlerim olsaydı ilk kez giyeceğim.
İlk kez ağlasaydım avaz avaz, “iyidir, ciğerleri açılıyor” diye teselli etselerdi annemi bir kez daha.
Keşke bir daha doğma şansım olsaydı.
İlk kez doğuyormuşum gibi yaşamaya başlasaydım [...]

Kerizella olmak böyle bir şey işte! Sabırla, günleri saya saya Ekim’i bekle. Ekim gelsin ama sabırla beklediğin filmin vizyona girişi ileri tarihe atılsın.
Sonra vizyona girsin ve sen ha gittim ha gidicem derken, bir gün bir de bak ve gör ki, kala kala Bağcılar’da kalmış gösterim sadece.
Kaderine lanet ederek, yaşamaya devam et.
Aklından çıkarama seyredememiş olmanın acısını.
Sonra [...]

Çalıştım, çabaladım, kaybettim, kazandım.
Uğraştım, savaştım, küstüm, barıştım.
Ağladım, güldüm, büyüdüm.
Sevdim, sevildim, sevdiğimi hep anladım, sevilip sevilmediğimi bazen.
Kırdım, kırıldım, üzdüm, üzüldüm.
Süzüldüm.
Öldüm, dirildim.
Terk ettim, terk edildim, affettim, affedildim mi bilemedim?
Konuştum, sustum, sustukça daha çok duruldum.
Korktum, sindim, sildim.
Baktım, gördüm, sarıldım.
Baktım, göremedim, bıraktım.
Yandım, yanıldım, uyandım.
Bölündüm, dağıldım, çoğaldım.
Koştum, düştüm, kalktım.
Yoğruldum, anladım.
Anlattım, yoruldum.
Doğdum, büyüdüm, yaşadım.
32′lik bir Kerizellayım!

Uyuyorsun şimdi, sessiz, sakin, tilki uykusu uyur gibi. Gözlerimi açsam, eminim o saniye açacaksın gözlerini.
Belki de uyandın, su içiyorsun gözlerin kısık, belki yorganı çektin boğazına kadar, şimdi, tam şuanda.
Birkaç saat sonra çalacak telefonun, uyanıp uzanacaksın başucunda duran bardağa ve ilaçlarına. Kulaklarımda yankılanacak fısıldayan sesin uzaktan…
Uyanacaksın yeni güne, güzelliklere ve biliyorum ilk düşündüğün şey, telefonundaki mesaj [...]

…ve susuşarak ve düşünerek ve özleyerek ve bekleyerek ve merak ederek ve bir virgüle dahi tahammülüm olmaksızın bırakıyorum kendimi uyku’nun sağ koluna…
Uyku’n senin olsun, rüyaların benim…
İyi geceler özlediğim…

Buzdolabına baktım, uzaktan… Beğenmiştim onu aslında.
Sonra duvarlardaki fotoğraflara, masmavi bir Vosvos vardı birinde, sevmiştim.
Koltuklar biraz rahatsız ve aslında hiç yansıtmıyorlardı tarzımı, pek fikir de beyan etmemiştim aslında alırken, olsun, alışmıştım.
Kitaplarımın sayfalarında çizikler, karalamalar, notlar vardı, sıçmıştım içlerine yaza yaza ama, kişiselleştirmiştim.
Durdum kapıda, son kez.
Her sabah ve her akşam ayakkabılarımı giyerken ve çıkarırken güç aldığım o [...]

Kerizella’nın sıçtığı andır.
Bin kere gittin o baloya, bin kere kaldın ortada, saldırıya uğramış gibi yırtık pırtıklarla, bi yanda kabak bi yanda köpekler.
Bi kere de vaktinde çık git evine…
İnsan hiç mi akıllanmaz yahu?