Kerizella’sın sen! Otur bi poponun üzerine, soy patatesini, cilala parkelerini, bekle prensini! Yok, it ayağı yemişçesine geziyorum.

Yediğim içtiğim benim olsun, gördüklerimi anlatayım desem, boğazım düğüm düğüm. Ne yol hikayeleri birikti aklımda, hiçbiri de Kerizella konseptine uygun değil. Sevmediğim, sevemediğim birşeydi, giderek gözden kaybolan bir şehre ve uzaklaştıkça yakınlaşan birine bakmak. Oldu!

Aynı gün içinde 3 farklı şehir, 3 farklı otogar, 3 farklı duygu ama hep aynı içimin cızz edişi.

Bir an akıp giden yol çizgilerine bakıp, makinemi ve kendimi atmak istedim otobüsten, o yol bomboş olsa, ben yüzükoyun uzansam asfalta, köpek bakışı hizasından çeksem o yolun fotoğrafını, çizgiler akmasa, zaman dursa, solumda günebakanlar, içlerindeki tüm yaşama sevinci ile dönseler yüzlerini güneşe, sağımda uçsuz bucaksız uzanan ovalar tapıverseler bir yudum serinlik için tek başına dikilip duran ağaçlara…

Karşımda batmakta olan güneş tüm kızıllığından utansa ve kalsa öylece. Zaman dursa, zaman dursa, zaman dursa…

Banka kuyruğunda beklerken bir türlü geçmeyen dakikaların, zaman dursa diye dilerken haince akıp gitmesine öfkelenmesem mesela.

Bir kere de cesaret edebilsem hareket etmek üzere olan otobüsten paldır küldür inmeye ve “gitmiyorum ulan” demeye.

Ne bileyim, en kötüsü yolun yarısında atlayıp yola, geçip karşı şeride binsem rastgele bir otobüse, bıraktığım yere ve zamana dönebilmek için.

Biraz daha cesaretim olsa yaşamaya, arabanın kabak, elbisenin pırtık olmasından tırsmadan ve bu kez periye “bisiktirgit” diyerek, yaşayabilsem 12′den sonrasını.

“Sarılsam” uzun uzun prensesliğime ve kimse farketmese otobüsün balkabağına, benimse Kerizella’ya dönüştüğüm o ilk yolculuk dakikalarını.

Olsa mesela bunlar, güzel olmaz mı?