Bir Kırıklık Var Üzerimde!
Kerizella // 6 Kasım 2009 // 3 yorum // kategori: Kırık DeğnekKimseyle konuşmak istemiyor canım (bir kişi hariç) ama birileriyle konuşunca da iyi geliyor bazen.
Bazen hiçbir şey olmamış gibi, hayatımda hiçbir şey değişmemiş gibi havadan sudan konuşasım geliyor, ama bazen de çok sinirleniyorum bu –mış gibi durumlara.
Ölümden, yaşamdan, başsağlığından, üzgünümlerden kaçasım geliyor, kaçıyorum da. Ya da kaçtığımı sanıyorum çünkü beynimin içinde bir sürü ses yankılanıyor. Bir sürü adam kafamın içinde bağrış çağrış bir şeyler konuşuyorlar ve ben kulaklarımı tıkasam bile duyuyorum onları.
* * *
Babam öldükten seneler sonra bir Ankara gezimde Milli Kütüphaneye gidip, babamın kitaplarını, gazete yazılarını aramıştım arşivde. Bir şeyler de bulmuştum aslında. Sonra can sıkıntısından mı neden bilmiyorum, babamın öldüğü gün çıkan gazeteleri didikledim, babamın ölüm ilanını bulmak için.
O hafta Mavi Göl’e Dönüş girmiş vizyona, bir kaç klasikleşen filmin “yakında” ilanları varmış gazetede. Mark (evet Mark varmış o zamanlar) ve Dolar kurları enteresanmış.
Yasemin Koşal mankenmiş ve o kadar yorulmuş ki podyumda, bir koltuğa yığılıp uyuyakalmışmış sözde, gazeteciler de fotoğrafını çekip haber yapmışlar.
Uzun uzun baktım o gün çıkan gazetelere, hayat nasıl da acımasızca devam ediyormuş dedim kendime.
Zor görevler vardır hayatta. En zoru –mış gibi davranmaktır. Güçlüymüş gibi numara yapmaktır. Gülmeye çalışmaktır. Çalışmaya odaklanmaktır (ya da odaklanıyormuş gibi yapmaktır)
* * *
Teselli olsun diye söylenen “üzülme, sana yeni kedi alırım’lar”, “diğer kedi ne rahattır şimdi, evin kralı oldu kehkehkeh’ler” teselli olmuyor, daha çok canımı acıtıyor.
Son 2 haftada bir sürü şey değişti hayatımda. Şimdiye dek yaşadığım bir sürü ani değişiklik, sıkıntı ve acının yanında belki çok ufak tefekler. Ama bir kırılma noktası varmış demek ki her insanda.
Kırıldım!
Kırgınlığım küçümsendikçe de, kırılmaya devam ediyorum.
Kırıldıkça, büyüyorum.
Etiketler: özledim sadece > keşkeler olmasa keşke
layk edemedigim birseydir. sonucta kayiplarin ardindan soylenen hersey yalandir… cok soylememek gereklidir… kirilma daha cok…
göçenleri unutmak mümkün değil elbette ancak umarım bu ruh halinden kurtulur yeniden eski neşene kavuşursun…
Değer verileni yitirmek acı, ister bir insan olsun, ister bir hayvan, istersen de yıllardır gözün gibi baktığın bir çiçek. Ama yine de (yazında da dediğin gibi) hayat, düz bir çizgi misali akıp gidiyor Alev, kimseyle iletişim kurmayı istememen, kendine dönüp kendi kabuğuna çekilmek ve hep öyle kalmak istemen o kadar doğal ki. İnsanın biricik koruma içgüdüsü bu, zarar görünce daha fazla zarar görmemeye çalışmak, kendini koruyup kollamak. Yaşamayan anlamaz elbet, sadece çok kötü hissettiğini anlayabilirim, o hisleri yaşamadığım için de o hislerin ne kadar “kötü” olduğunu sadece tahmin edebilirim. Umarım kendini çabuk toparlarsın, acılarını unutursun demiyorum çünkü unutulmayacağını biliyorum. Üstüne 5 yıl da geçse, hüzünle karışık bir tebessümle dahi olsa, hatırlayacaksın yitirdiklerini.
@Alev ökkeşi okudugumdan beri pamugu severken içim cızlıyor. Ya bir gün diyorum pamuga bişey olursa. Sevdiklerinden ayrılmak çok zor birşey..:((
diyecek birşey yok..en iyisi susmak..
yazmak istedim sadece, ne yazacağımı bilemedim ama:/
hiçbir maske yakışmaz ki sana,-mış gibi davranmadan,yaşanılanları sarıp içmeden direnmek öğrenilmiyor..tek istediğim bu zamanları çabuk atlatman,teselli ne fayda…
hiç bir yeni şey eski şey’in yerini gelemez. iyi bilirim. söyleyip de canını sıkmak istemediğim için demedim “başın sağolsun lafları” zaman iyi gelir derler ya o da yalan zaman hiç bir işe de yaramaz. hayat böyle birşey giden gider kalanlar yoluna devam eder her gün biraz daha kırılarak ama hep “palyaço” suratlar olur yüzümüz de. ağlayacak bir omuz varsa yanında onunla kendini teselli et. ya o da olmasaydı. kötünün iyisini düşün.