Öncesi şurada

6. gün

Artık iyice alıştım buraya! Oynuyorum, işiyorum, elinde bir telefonla sürekli videolarımı çeken kadının ayakkabısını kemiriyorum, uyuyorum, ortalığı dağıtıyorum ve kimse kızmıyor, ne kadar şanşlıyım.

Yazmayı unuttum, geçen akşam beni veterinere götürdüler. (Kucakta götürüp, poşette geri getirdiler, neymiş efendim, arabaya işermişim!) Veterinerim çok enteresan bir adamdı, şöyle bir baktım da, hakkımda bilmediği şey yok, müneccim gibi! Irkımla ilgili tespitler yaparken başlarda iyi gidiyordu, ama sonlara doğru rezil etti beni. Neyse en azından ön tarafımın Kangal, arka tarafımın da Sokit ırkından olduğunu anlamış olduk. Ön tarafımı buradaki abi çok seviyor, arka tarafımı da kameraman kadın, buna da şükür!

7.gün

Bugün bana ilk kez tavuk etti verdiler. Verdiler dediysem, öyle al ye demediler hemen. Resmen maymun oldum ellerinde, hopla zıpla, yan yat, ihiihihih bi gülüşmeler, bi laubali hareketler. Ben size öğle yemeğinizde aynını yapsam hoşunuza gider mi? Çok sinirlendim, havladım falan, havlayınca iyice azıttılar, bir de kameraya çekip internette yayınlamışlar. Özel hayatın gizliliği diye bir şey kalmamış, yazıklar olsun!

8.gün

Tavuk etinden sonra süt ve kuru mamaya devam etmek biraz gururuma dokundu elbette. Ben de gurur murur ne varsa bir kenara bırakıp, ortalığı kakaya buladım, bir de üzerine basıp yürüdüm ki, evlere şenlik. Kadın bana “köpek” diye kızdı. Köpeğim tabii ki ya ne olacaağıdım ablacım?

Sütüm çiftlik sütüymüş, iyi hoş da yerken çıpçıpçıpçıp ses çıkarıyorum diye gülüyorlar. Çorba kaşığı verdiniz de ben mi istemedim?

9.gün

Bugün hayatımın en mutlu günü! Döner yedim! Bildiğin döner üstelik! Tabii onu da verene kadar maymun ettiler, bir de toplandılar 5-6 kişi ben iki parça döner için kendimi yerden yere atarken kahkahalarla güldüler. Eski Türk Filmlerindeki fakir ama gururlu kız oluverdim bir anda. Amaaan olsun, yeter ki döner versinler, her türlü şebekliğe varım!

Bu yetmez gibi bir de Vileda ile aptala çevirdiler.

10.gün

Bugün bulunduğum odadan dışarı çıkmayı keşfettim. Karşıda iki tane daha oda varmış, pırıl pırıl. Birine çiş, diğerine de kaka yaptım, Nolur nolmaz ben izimi bırakayım da.

Bir de önemli bir gelişme oldu bugün. Atölyede bana kulübe yapmışlar, üzerine de BAKIR yazmışlar. Canlarım yaa, seviyorlar sanırım beni. Artık benim de bir evim var. Hiç yabancılık çekmedim, hemen girdim yattım, oyuncaklarımla oynadım falan.

Ama kameraman kadın beni oraya bırakıp odaya çıkarken burnunu çekiyordu sanırım. Üzüldü ondan ayrılmama, bilmiyor bir kaç gün sonra beni burada bırakıp gidince daha çok üzülecek, otururken ayağına takılan terliği ben sanacak, her gördüğü enikte beni hatırlayacak.

Kimbilir kaç zaman sonra görecek bir daha, belki bir daha göremeyecek bile beni.

Sadece özleyecek uzaktan uzağa, hep yaptığı gibi…