Bir baktım Outlook taslaklar klasöründe bekleyen tam 237 yazı var. Böyle de tuhafım. Yazılarımı hep Outlooka taslak olarak yazmış ve kaydetmişim.

Bir sürü ıvır zıvır, gereksiz şey, gerekli şey, kısa kısa notlar, o anki hislerim, sevincim, üzüntüm, sinirim.

Kendi anlamsızlıklarıma anlam katmaya da bayılıyorum aslında. Tüm bu taslakların en üstünde bu yazının başlığı yazıyor: “Ben ölürken yaşadıklarım kaybolmasın diye!”

Seneler önce böyle bir balo gününde, peri ile seçtik kılık kıyafeti, koyulduk yola bal kabağı ve köpeklerle. Az gittik, uz gittik, dere tepe düz gittik.

Ben ki bekliyorum, prens görecek ve şöyle diyecek: “Hassstir laaan, amma güzelsin!”

Adam -adam dediysem bildiğin prens yani- baktı, baktı, baktı ve şöyle dedi: “15 dakika geç kaldın.”

İnanmazsınız, ben ona yine “bisiktirgit” demedim. Bu empati ruhum beni mahvedecek, öldürecek diyorum inanmıyorlar.

Yaşadıklarım kaybolmasın diye, yazmışım. Yazmakla kalmamışım, bir sakız kutusundan tutun, otoyol biletine kadar, ne bileyim, tren biletlerini, zamanla mürekkebinin solacağını bile bile alışveriş fişlerini, cama attığı taşı, çiftlik dondurmasının kabını, aldığı hediyenin kurdelesini… Her şeyi, her ıvır zıvırı saklamışım.

Şimdi düşünüyorum da, benden bi cacık olmaz…

Yine de yoğurt olabilirim birgün yeniden, “ben hıyarım” diyene!