Haberi aldığımda trafikteydim, “abinin babası öldü” dediler, yutkundum.

Gözlerim çizgifilmlerdeki küçük kızlarınki gibi yaşla doldu bir anda.

Ne kadar tanımasam da, kızgın da olsam, abime ve anneme yaşattıkları için…

Ben bugün abimin babasına ağladım...

Abimi aradım “Bir şeye ihtiyacın olursa haber ver” dedim, “Sağol abiş, (ben minicikken ona abiş dediğim için o da bana öyle hitap ediyor halen) hallediyoruz biz” dedi. Neşeli konuşmaya gayret ediyordu ama, tanımaz mıyım, 32 senedir yanıbaşımda o, hayatımdaki en kıymetlim, sesi titriyordu.

Telefonu kapadıktan sonra bıraktım kendimi, hüngür hüngür ağlamaya başladım.

Tıpkı dedem öldüğünde “babamın babası öldü” diye ağladığım gibi ağladım…

Abimin babamdan sonra (ki hayatında yaşadığı en büyük acıydı onun da, babamı kaybetmek)  ikinci kez baba acısını yaşamış olmasına ağladım.

Doyasıya vakit geçiremediği, tanıyamadığı ve kendisini 25 sene hiç aramamış babasına son borcunu ödemeye sesi titreyerek gidişine ağladım.

Babamın ölümünden 12 sene sonra gelen “Abinin babası ortaya çıkmış, abini aramış bulmuş.” haberinden sonra, bana çoktan ölmüş babamın geri geleceğini düşündüren o bir anlık hayal ve aynı anda yaşadığım hayal kırıklığına ağladığım gibi ağladım.

Ben bugün abime ağladım…

Ve bir kez daha, anne-babaları yüzünden hayal kırıklığı yaşayan ne kadar çocuk varsa yeryüzünde, kucaklamak istedim hepsini.

Ben bugün ağladım…