Şimdi teyzemin kucağında uyuyor oğlum.

Yazmayacaktım aslında, ama susup durmak da dokundu içime. Yazdıkça rahatladığım, yazdıkça kendime gelebildiğim gerçeğini hatırladım.

Ökkeş’in hastalık haberi ile, teyzemin ölüm haberini almam arasında sadece 10 dakika var. Anneme kötü haberi vermek üzere gittiğimde anladım Ökkeş’in durumunun ciddiyetini.

Ökkeş’in benim için ne demek olduğunu tam anlamıyla anlayabilecek bir kaç insandan biriydi teyzem. Ökkeş’le her kucaklaşmamızda, annem teyzeme benzetir beni, ikiniz de delisiniz derdi gülerek.

Benden binlerce kilometre uzakta, teyzem kendi oğlunu, kara şeytanını boynu bükük bıraktı ve gitti. Ökkeş’in beni bırakıp gittiği gibi…

Teyzem olsa, sıkı sıkı sarılır bana, benden fazla ağlardı. Teyzem olsa, anlardı beni, herkesten fazla. Teyzem, hep en son gördüğüm ve Ökkeş’le şebeklikler yaptığımız webcam görüntüsündeki gibi kalacak aklımda.

* * *

Biri çok sevdiği evimizin yakınında, çok sevdiği ama doyasıya koşup oynayamadığı bahçelerden birinde yatıyor, baş ucunda güzel bir ağaç ile.

Diğeri binlerce kilometre ötede.

Ben yine de bir arada olduklarına inanmak istiyorum. Çünkü ne teyzem bir kediyi bağrına basmadan durabilir, ne de Ökkeş’im dayanabilir kendisini kucaklayan birinin yokluğuna.

Ölüm ne boktan şey aslında…

Yaşam da.